Afdelingsavonden













Afdelingsavond woensdag 20 september 2017

Eten in de kunst - de kunst in het eten - door mevrouw G. de Lange.

Erasmus schreef in 1536 het boek “De beleefdheid der kinderlijcke zeden”. 
Een boek met richtlijnen hoe je eet. Hij had een stelregel over beschaving. Beschaving is aanpassen van de manieren van de mensen waar jij op bezoek bent.  

In de 17 de eeuw werden er veel stillevens geschilderd met daar op voedsel en afbeeldingen van groepen mensen die aan de maaltijd zitten. De koks in die tijd gebruikten deze afbeeldingen om gerechten klaar te maken.
Bij de rijke Grieken bestond de maaltijd uit twee delen. Het eetgebeuren  en daarna het drinkgelag. De tafelschikking was erg belangrijk. Hoe dichter men bij de gastheer zat hoe meer aanzien je genoot. Vrouwen waren niet bij deze diners aanwezig.
Alles werd in die tijd in een keer opgediend. Het vlees werd in kleine stukjes gesneden en het was verboden om pure wijn te drinken.  Men dronk water met daarin een beetje wijn. De tafel werd versierd met tafelschepen van goud. Zout en peper waren erg duur.  Men betaalde in die tijd soms de salarissen met zout. Men had in die tijd ook al detectie apparatuur in de vorm van een narwaltand. Deze tand doopte men in de saus en werd deze blauw dan zat er gif in het eten. Later kwamen er voorproevers. Iedere gast nam zijn eigen tafelschip en bestek mee.
Er was een duidelijk onderscheid in wat men in bepaalde kringen at. De arme mensen aten simpele kost zoals aardappelen. De gegoede burgerij at klein wild  De adel at groot wild.

Bij de Romeinen mochten de vrouwen mee eten en werden de gerechten niet tegelijk opgediend. Het gebruik van de menu kaart komt hier vandaan .
De tafel werd gedekt  in drietallen. Driedelig, zesdelig, negendelig of twaalfdelig naar Zeus de drie gratiën, de drie dochters van Zeus.
De kinderen stonden aan tafel te eten.
In 1873 in de periode van Sir Lauwrence Alma Tadema dacht men bij het dragen van een lauwerkrans dat men net zo veel kon drinken zonder dronken te worden.
 
Zo hebben veel voorwerpen op de schilderijen een symbolische  betekenis.
De vouw in het tafelkleed wijst naar de reinheid van Maria. De bloedkralen staan voor afweer tegen het kwaad. Oesters staan voor seksualiteit. Krakelingen voor een broos bestaan. De citroen voor valse vriendschap.               
Om de huisgoden tevreden te stellen gooide men het afval op de mozaïeken vloeren.   

 

Het was een leerzame en interessante lezing.  
Willemien bedankte  mevrouw de Lange voor haar mooie  verhalen.  

Verslag:  Gé Algera
Foto’s:    Barbara Beekes



Koffieochtend woensdag 10 mei 2017 in Zalencentrum Lamain.

Voorzitter Willemien opent de ochtend met lentegevoel, Anje Kuiper leest de notulen voor. 
Fietsclub fietste voor de tweede keer.
Dan wordt het woord gegeven aan:
Gastspreekster: Margreet Joling van de Alpaca-Ranch in Meeden
Gert en Margreet Joling hebben een akkerbouwbedrijf en boomkwekerij in Meeden. Ze waren op zoek naar wat extra inkomsten en raakten geboeid door de alpaca, een dier met verbazend zachte wol
In 2006 begonnen zij in Meeden hun Alpaca-Ranch. Ze verkopen in hun winkelproducten die bij de alpaca’s horen. In de zaal liggen allemaal artikelen die met de alpaca te maken hebben.
Margreet laat ons dia’s zien. Op de eerste dia zie je Jort Kelder met alpaca Ariane. We kregen daarna allemaal quiz kaartjes: een rode en groene kaart. Op het scherm stond steeds een stelling en dan moesten we zeggen of het goed of fout was. Daarvoor kregen we allemaal een rood (fout) en een groen (goed) kaartje.  Eén van de stellingen was:
Alpaca’s zijn verwilderde dieren. Waar of niet waar? Als je het fout had mocht je niet meer met de vragen meedoen. Zo volgden er nog een heleboel vragen. Bij de foto’s zie je de winnares met o.a. een fles wijn.
Alpaca’s zijn kuddedieren. Het geluid dat ze maken heet: hummen. Als ze gestrest zijn slaken ze een noodkreet. Ze hebben één maag minder dan een koe.
Er zijn 22 standaardkleuren en kleurschakeringen. Er is blauwzwart en gitzwart, enz.
Vraag: Hoe heet een jonge alpaca? Is dat een Niño? Nee het is een Crias.
Het dekken van een alpaca kan wel 30 minuten duren. De penis kan wel eens vast komen zitten in de wol. De staart wordt ingetaped. Er wordt gewisseld met de hengsten om nieuwe bloedlijn te krijgen.
Een dekking kost 12 tot 1500 euro. Bij Alpaca’s geen tochtigheid; hele jaar kunnen ze gedekt worden.
Kunstmatige inseminatie is ook mogelijk en embryo transplantatie ook.Ze spugen niet, zoals de lama’s, maar als er in de kudde iets aan de hand is kan het wel gebeuren. Als ze drachtig zijn en gaan paren gaan ze wel eens spugen. Ze leven in het Andesgebergte op 4-00 meter hoogte. Het is daar nat. Als de regen doordringt in de veulenvachten kunnen ze longontsteking krijgen. De draagtijd van een alpacajong is 11 ½  maand. De geboorte heet: afveulen. Twee weken na de geboorte kan de merrie al weer gedekt worden. Een veulen wordt altijd ’s morgens geboren. De zonnewarmte moet het droog maken. De moeder kan het niet drooglikken. Pootjes worden afgeschermd zodat de baarmoeder beschermd is.
De Alpaca heeft 4 spenen. Het scheerseizoen in Nederland is april/mei. Het gebeurt met een scheerapparaat. Het dier wordt gefixeerd met een tuigje. Als ze in hun eerste levensjaar geschoren zijn dan zie je ze groeien. De veulenvachten zijn de fijnste vachten. Er is veel geduld nodig bij het scheren. 
De wol wordt o.a. gebruikt in dekbedden. Hun nagels worden geknipt. Soms worden de tanden geslepen bij een overbeet. Alpaca’s hebben niet veel last van teken. Voedsel van de alpaca: o.a. gras, hooi (arme grond), brokken, vitamine/mineralenblokken. Drachtige dieren krijgen eiwitten.
Alpaca’s hoeven nog niet geregistreerd te worden. Er zijn er ongeveer 3000.
In de Benelux zijn 90 fokkers bij verenigingen geregistreerd. Er zijn ook Alpaca-shows.
In Groningen is tussen de Grote markt en de Vismarkt een winkel waar Alapca producten worden verkocht. De winkel heet: Vanilla.
Willemien sluit af de afdelingsbijeenkomst af met: Fantastisch Margreet!
Ze bedankt Margreet en overhandigt een envelopje met inhoud en zegt:

Met je ogen dicht en de zon op je gezicht voelt het heerlijk licht.
Voor meer informatie: Kijk op: www.alpaca-ranch.nl

Foto’s Barbara Beekes
Verslag: Gerrie Smit

Link naar de foto's




Afdelingsavond van 24 april 2017

Deze avond stond helemaal in het teken van creativiteit. De handwerkstukken van leden van de handwerkclub van onze afdeling lagen uitgestald. Begin deze maand waren deze ook te zien op de provinciale handwerkexpositie in Sappemeer.  





Voor het project in Leeuwarden zijn al 2 vlaggen klaar. 
 
Willemien hield haar openingswoord over de mode.  
Ze vertelde hoe het vroeger toeging met de kleding. 
Voor school, spelen, uitgaan, enz. had men andere kleding aan. 
Kleding werd in het gezin doorgegeven van het oudste kind naar de jongere kinderen.

Thema van de avond was Van Vod tot Vlot.

Margaret Jager en Jopie Kingma lieten ons zien wat je allemaal met oude uit de mode geraakte kleding kunt doen.  
Ze toonde ons op charmante wijze een  truitje gemaakt uit een oude jaeger onderbroek. Ze had het kruis er uitgeknipt en dat wordt dan ondersteboven aangetrokken. 
De pijpen waren gebruikt als losse mouwen. Ze had het truitje een groen verfje gegeven zodat het er als nieuw uit zag. 

Van lange broeken die, of te klein of uit de modegeraakt waren, had ze op slimme wijze leuke rokken gemaakt. Het kruis had ze speels verwerkt in de rok.

Van een grote sjaal maakt ze weer een nieuwe creatie. Door delen aan elkaar te naaien en het op een leuke manier te plooien ontstaat er een leuke col. 

En van een kanten kleed is nog een leuke omslagdoek te maken.
Ook  in een bedsprei zit een mooie lange rok met bovenstuk.
In het chique streepjes pak schuilt een jurk van de broek.  
Aan het jasje hoeft niets veranderd.           
Van een maillot is een trui te maken. 
Het kruis kan er uitgehaald en dan ontstaat er een trui met lange mouwen. Met een giletje er over staat het weer vlot. 

Alle kleding die Margaret heeft vermaakt en getoond heeft ze ook gedragen.
We hebben genoten van deze speciale show. 




Deze riem is gemaakt van een oud leren jasje.





Willemien bedankte de dames voor de leuke avond. 


Tekst en foto’s: Gé  Algera

Link naar de foto's



Afdelingsavond van 15 maart 2017

Gastspreker Alfred van Hall. 

Alfred van Hall is dijkgraaf bij het waterschap Hunze en Aa’s, een functie die te vergelijken is met een burgemeester van een gemeente. Hij vertelt ons hoe het waterschap werkt en hoe wij als burgers daar profijt van hebben.  Rond 1200 sloegen de boeren de handen ineen om het water terug te dringen. De bestuurlijke invloed was eerst in handen van families met aanzien. Rond 1450 maakte het democratische bestuur plaats voor de aristocratisering en centralisatie. De Graven van Holland eigenden zich het recht toe om belasting te heffen . Uit hun kring werd er een dijkgraaf benoemd.
Nu heeft ieder waterschap een gekozen bestuur. Hier zitten afgevaardigden in uit verschillende organisaties en burgers die in het gebied van het waterschap wonen.

De taken van het waterschap zijn.

1)Waterkeringzorg: 

Het verstevigen en op hoogte houden van de dijken. Het voorkomen dat het water de huizen binnenstroomt. Op mijnoverstroming.nl kan men zien waar het water het hoogst kan stijgen bij een overstroming. In de diepste polder kan dit tot zes meter onder AP het geval zijn.
Het advies van de heer van Hall is dan ook om voor het geval van een overstroming voorraad van bonen en ander houdbaar voedsel op de zolder in te slaan. Dan heeft u 48 uur   leefvoorraad voordat er hulp komt.
Verder de zorg voor de gemalen om het water naar de zee te pompen en kades te verstevigen. 

2)Waterpeil
Het waterpeil op hoogte houden zodat de boeren het land goed kunnen bebouwen, en dat de burgers droge voeten houden.  Tegenwoordig maken de mensen van hun tuin een tegeltuin.  Het zou beter zijn om dat te veranderen in een natuurlijke tuin zodat het water  beter opgenomen kan worden in de grond.  
De dijken iedere 2 jaar controleren op breuken. De meeste breuken zijn zichtbaar aan de walkant. Oorzaken zijn vaak de mollen en ratten en andere dieren die gangen graven in de dijken.  Maar het kan geen kwaad als er hier en daar een beetje water onder de dijk uitsijpelt.
Het begrip piping is dat er water door een kade of dijk stroomt. Kwelwater met zand loopt  ondergronds in de dijk dat tunnels veroorzaakt. Het zand spoelt weg en de constructie verzwakt waardoor de dijk kan breken.

  
3) Waterkwaliteitszorg.   
Water wat via douche en toilet in het riool terecht komt wordt afgevoerd naar de water- zuivercentrales om te worden schoongemaakt. De kosten in een dunbevolkt gebied zijn hoger vanwege de langere afstand naar de zuiveringscentrale. We betalen hiervoor waterschapsbelasting variërend rond de 230 euro per jaar per huishouden. Dat komt ongeveer op 1 euro per dag per huishouden Sommige mensen vinden dit duur en bellen met het waterschap om hun lidmaatschap op te zeggen. Om de mensen uit de droom te helpen biedt men hen een poeptonnetje aan. Het is een belasting die iedereen moet betalen .Voor de boeren kan dit hoog oplopen. Zij betalen per hectare een fors bedrag
Het wordt steeds moeilijker om het rioolwater te zuiveren. Reststoffen van medicijnen zoals hormonen, chemokuren  nitraten, fosfaten alles komt in het riool terecht waardoor het schoonmaken moeilijker en duurder wordt.

Na een aantal vragen die Alfred van Hall beantwoordde las hij nog voor uit een gedichtbundel, door hem zelf geschreven. Het was een leerzame avond. Onze nieuwe voorzitter Willemien Tielemans bedankte de spreker hartelijk voor zijn mooie lezing.

Verslag: Gé Algera
Foto’s: Barbara Beekes

Link naar de foto's

Afd.avond maart 2017




   



Afdelingsavond 20 februari 2017

Op deze avond hadden we onze jaarvergadering. Nelly (en later op de avond Grietje) blikten aan het begin terug op hun afgelopen bestuursperiode. Samen met Grietje, Beka en Annet nam ze later op de avond afscheid van een mooie periode. Mevrouw Mellema was 60 jaar lid van  Vrouwen van Nu. Voor haar was er een cadeautje. 
Er werden vier nieuwe bestuursleden gekozen, zodat het bestuur weer compleet is. Ook de traditionele handwerkverloting vond weer plaats. De dames van de vrije handwerkgroep hadden weer mooie stukken gemaakt. Een deel van de opbrengst van de verloting ging dit jaar naar een goed doel. 
De vierjarige Guiko van Lang uit Winschoten werd getroffen door een zeldzame ziekte (Acute flaccid myelitis). Hij kan mogelijk in Amerika geholpen worden. De ouders hebben de financiële middelen niet om daar naar toe te gaan. De komende maand worden er allerlei acties in de provincie gehouden om geld in te zamelen om Guiko en zijn ouders te helpen.  
Na de pauze vertelde één van onze leden, Willemien Tielemans, ons de belevenissen van een Pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Ruim 3000 kilometer lopende vanuit Blijham. Zij waren drie maanden onderweg. Iedere nacht sliepen ze bij adressen die aangesloten waren bij de organisatie. 
De slaapplaatsen varieerden van een schuur tot een kasteel. Ze ontmoetten meer pelgrims op hun tocht en hielden daar vriendschappen aan over. Een mooie en dappere belevenis. Ze liet ons mooie plaatjes zien van de route.  Na haar verhaal namen Grietje, Nelly, Beka en Annet afscheid. Ze werden toegesproken door de overige bestuursleden. Zij hadden met de letters van het alfabet bij iedere letter leuke stukjes geschreven. Een ABC met hun ‘bestuursbelevenissen’.
De dames kregen een bos bloemen en een cadeaubon.        




Nieuwjaarsbijeenkomst op 11 januari 2017

Grietje Gringhuis verwelkomde ons op de eerste avond van het jaar. Ze wenste ieder een goed en gezond 2017. De zaal was goed bezet en de gastvrouwen ontvingen ons met een kopje koffie met een kniepertje. Na het tweede kopje koffie met rolletje trad het trio van Triade Ballade (bestaande uit twee dames en een heer) voor ons op. Zij zongen bekende en onbekende nummers. 
Met sommige nummers konden we meezingen o.a. nummers van  Ede Staal en het bekende lied Halleluja. 
In de pauze genoten we van de advocaat en een ander drankje. 
Bij de borrel waren er weer de lekkere borrelhapjes.  
Tegen half elf bedankte Grietje het muzikale trio en sloot de avond af met een kort gedichtje.   

Verslag: Gé Algera
Foto’s: Barbara Beekes

Link naar de foto's

Nieuwjaarsbijeenkomst 01-2017




Kerst avond 2016

Om half zes zit de zaal bij Lamain al behoorlijk vol met dames van onze
vereniging die er zo te zien zin in hebben. Iedereen is op zijn kerst-best
aangekleed. Met elkaar fijn kerst vieren wie wil dat nou niet.
De tafels zijn heel erg mooi versierd met bloemstukken die ’s morgens door diverse dames zijn gemaakt. Ook de verdere aankleding van de tafels met een feestelijk gedrukt programma en kleurige servetten geven echt een prachtige kerstsfeer.

We krijgen een drankje aangeboden en dit vergroot nog meer het kerstgevoel.
Nelly opent de avond met mooie woorden die echt bij kerst horen en steekt een kaars aan voor de mensen die er niet meer bij zijn.

De Korenaar zingt enige liederen en daarna  leest Els een gedicht voor van Jean Pierre Rawie  “De Stal”.
En dan samen heerlijk aan het warm en koud buffet wat bij iedereen in de smaak valt. Er is voor elk wat Wills.

Na de pauze leest Grietje een kerstverhaal voor van Jelte van der Kooi met als titel  “De blauwe Engel”
Het koor zingt weer een paar mooie liederen en daarna krijgen we een heerlijk dessert voorgeschoteld, aangeboden door de familie Lamain.
Na een kleine pauze is het tijd voor een verhaal in het Gronings van Phia met als titel “Noar de Kerstmarkt”.

Een optreden van het koor besloot deze genoeglijke avond waar we met een fijn gevoel op kunnen terugkijken. De koorleden, dirigente en de piano-accordeonspeelster kregen als dank een presentje.
Er werd van het koor ook een groepsfoto gemaakt.

Verslag: Grietje Gringhuis

Foto’s: Barbara Beekes en Mineke Pijper

Het koor zong de liederen:
Kommet ihr Hirten   An Weihnachten Von guten Mächten
Spring Song Stern über Bethlehem In donkre nacht/stille nacht
Pools herderslied Zametsi ze Laudate omnes gentes/
Vredeslied Italiaans Kerstlied geef vrede aan de mensen

Link naar de foto's.


kerst 2016




Afdelingsavond van 16 november 2016


De Pelsjagers 


Linda Nijlunsing vertelde over haar jaren in Alaska. Ze schreef het boek ‘Wildernisjaren’. Naar aanleiding van dit boek werd ze geïnterviewd door een damesblad. 
Op 27 jarige leeftijd zegde ze haar baan in het onderwijs op en ging ze als reisleidster werken. Zo kwam ze in verschillende landen terecht waar ze een tijd verbleef.  Ze zwierf door Zuid- en Midden-Amerika en kwam op een gegeven moment in Alaska terecht. Eerst bij een echtpaar waar ze de honden verzorgde en met de hondenslede leerde omgaan.
Na een tijd ging ze weer naar Nederland. Ze kon weer aan de slag als reisleidster Na een tijdje begon Alaska weer te trekken en kreeg ze een aanbod om daar te werken. Ze kwam op een schip terecht waar ze voor de eigenaren een kamerverhuur bedrijf opzette. Haar klanten waren mensen die de kust van Alaska schoonmaakten van de olie.
Toen dat klaar was ging ze verder reizen en kwam uiteindelijk haar man tegen. Na zes weken trouwde ze met Jim. Ze woonden in een verlaten stuk Alaska. Hier moest men zich zelf redden. Dat betekende visvangen, jagen, en groente verbouwen. Van mei tot eind september was er gelegenheid om de voorraad in te maken  In de winter werd er gejaagd op wolven en marters voor de vachten. Deze vachten werden geprepareerd door gevangenen in Amerika en daarna verkocht. In de zomer moesten ze altijd denken om de beren. Die kwamen regelmatig langs om voedsel te zoeken. Men had altijd een geweer bij zich ook als men in de tuin werkte of ergens met de hondenslee naar toe ging. 
In de winter was het min 40 graden.  In de zomer vaak 30 tot 40 graden.  Er zijn zomers veel muggen waarvoor men zich beschermd met muggenspray en kleding met lange mouwen draagt.  Linda vertelde dat ze altijd op hun hoede waren voor elanden, beren en wolven. In september schoot Jim een eland en hadden ze vlees voor een jaar. 
Als het winter werd waren ze de eerste twee maanden afgesloten van de andere dorpen Het ijs moest eerst zo dik zijn dat het verantwoord was om er met de hondenslee over te gaan. Linda raakte zwanger en moest voor de bevalling naar een andere stad. Het was winter en Linda moest twee weken van te voren in de buurt van het ziekenhuis zijn. Na de bevalling ging Jim naar huis en liet Linda achter en keek niet meer naar haar om. Ze moest zich zelf redden en besloot om bij Jim weg te gaan. Ze ging terug naar Nederland en voedde haar kind alleen op.  

Linda werkt nu weer als docent en geeft lezingen. Met Jim heeft ze nog contact vanwege haar zoon. Linda had boeken bij zich die je kon kopen. Het was een hele mooie en boeiende lezing.  


Foto’s: Barbara Beekes Verslag: Gé Algera

link naar de foto's


Pelsdierjagers 16-11-2016




Afdelingsavond maandag 17 oktober 2016

Dhr. Harm Post vertelt over GRONINGEN SEAPORTS

Groningen Seaports (GSP), van de jaren 1950 tot 1997 Havenschap Delfzijl genoemd, is de organisatie die het beheer voert over twee zeehavens in de provincie Groningen: De haven van Delfzijl en de Eemshaven, met de aangrenzende industriegebieden. 
Tevens omvat G.S.P. twee binnenhavens in Delfzijl: de Farmsumer - en de Oosterhornhaven.
De toegankelijkheid van de G.S.P. is één van de sterkste kanten, zowel over water, de weg, per spoor als via de binnenvaart. De havens liggen strategisch gezien zeer gunstig voor met name Noordwest Europa.
G.S.P. draagt zorg voor het aanleggen van infrastructuur en faciliteiten om samen met de Groninger zeehavens, de stad Groningen zelf en  Groninger Railport in Veendam te zorgen voor een compleet noordelijk logistiek geheel. Dhr. Post vertelt op boeiende wijze over alles wat er gebeurt in het industriegebied in en bij de Eemshaven. Met de verkoop van 50 ha. aan Google dat een datacenter bouwt maakte Groningen Seaports een grote klapper. 
De keuze van Google voor de Eemshaven heeft te maken met de ruime beschikbaarheid van stroom: de energiecentrales in Eemshaven en Delfzijl, importstroom vanuit Noorwegen en Denemarken en de stroom van het in aanbouw zijnde Gemini-windpark op 85 km boven de kust van Groningen. 
Twee boerderijen in de Eemshaven maakten plaats voor de nieuwbouw van Google. In de beide boerderijen huizen vleermuizen.
Daarvoor is inmiddels een vleermuizentoren gebouwd van ruim zes meter hoog, drie meter breed en drie meter lang.
De aanleg van een helicopterhaven in de Eemshaven is ook in de planning. Groningen Seaports, Sunport Energy en WIRSOL kondigden aan dat SunPort Delfzijl, het grootste zonne-energie park van Nederland er  komt. Misschien leuk om eens in de Eemshaven en Delfzijl te gaan kijken op een mooie zaterdag of zondagmiddag. Een mooi uitstapje!
De heer Post vertelde heel veel en heel boeiend en gaf antwoord op de vragen die werden gesteld. 
Voorzitter Nelly bedankte hem hartelijk en overhandigde hem een prachtig, door een bestuurslid gemaakt, envelopje met inhoud.
Op deze avond werd er een donatie gevraagd voor Stichting Kinderboeken Cultuurbezit in Winsum (S.K.C.)
Mevrouw Ietje de Graaf-Hoekstra vertelde over het meedoen aan het maken van de grootste gehaakte deken ter wereld met de actie:
Vrouwen van Nu haakt aan. 
Recordpoging: grootste gehaakte deken er wereld.
Het is een initiatief van de Friese dames Esmeralda de Vries en Monique van der Hoek. Zij willen de grootste gehaakte deken ter wereld presenteren als Leeuwarden de culturele hoofdstad van Europa is in 2018. Alle dekens bij elkaar moeten 5 voetbalvelden gaan beslaan, 8.000.000 vierkantjes in 10.000 dekens. Dan komt deze prestatie in het Guinness Book of records. De grootste  deken wordt na de presentatie, in delen, aan goede doelen geschonken.
Vrouwen van Nu Groningen wil graag deze recordpoging steunen door de Groningse dekens een extra Gronings tintje te geven. 

Dat Gronings tintje komt dan in de vorm van de Groningse vlag.
Twee dames, Sophie Loithaler en Anje Kuiper, hebben zich gemeld om dit te organiseren voor Winschoten. 
Dames die graag haken: meld je aan bij deze dames.




Verslag: Gerrie Smit
Foto’s: Gé Algera 

link naar de foto's.

GSP




Afdelingsavond Vrouwen van Nu, afd. Winschoten: woensdag 21-09-16

Tineke Beishuizen Anne-Wil

Voorzitter Grietje Gringhuis-Katuin opent de vergadering
De avond begon met een herinnering aan mevrouw Ep Ruiter-Buitenkamp, die op 13 augustus op 82-jarige leeftijd overleed. Mevrouw Rita Harms las het gedicht  ‘Je leven’ voor. 
Daarna werden er mededelingen gedaan over de dames die een jubileum hadden gehad en de notulen van de vorige bijeenkomst werden door Phia voorgelezen.
Mevrouw Hillie Klappe-Niewold is benoemd tot voorzitter van de provinciale afd. Groningen.

Daarna werd het woord gegeven aan de spreekster van deze avond: Tineke Beishuizen, geb. op 13 oktober 1938. Ze woont in Doesburg.
Tineke maakte een zwerftocht door heden en verleden. 
Ze zegt: ‘De Toekomst moet je afwachten.’ 
Ze heeft een kamertje met herinneringen in haar hoofd.
Ze begon haar loopbaan bij Televizier, waar ze kinderpagina’s maakte en ze maakt ook al jarenlang columns voor de Libelle onder andere onder haar pseudoniem Anne-Wil. Ze vond dat een leuke naam.
Ze begon 40 jaar geleden bij de Libelleredactie en moest daar o.a. schrijven over dweilen en pindakaas. Na een jaar kreeg ze ander werk en maakte veel columns over haar gezin. Voor elke week een column. 
Ze schreef veel bestsellers en columns maar ook songteksten voor o.a. Marco Borsato en Rob de Nijs, o.a. ‘Zonder jou’, ‘Zondag’ en ‘Pieper’
Libelle wordt al 10 weken van tevoren gemaakt.
Tineke krijgt heel veel post.
Ze heeft ook boeken geschreven, waaronder 12 thrillers, o.a. 
‘Wat doen we met Fred’, ‘Schaduwtuin’, ‘Lot’ en ‘Het huis op de heuvel’.

In september is haar eerste kinderboek verschenen: ‘De Overtocht’, uitgegeven door Oxfam Novib. Het sluit mooi aan bij de Kinderboekenweek die op 5 oktober start. Thema: ‘Voor altijd jong’. 
De illustraties zijn van: Femke den Hertog. 
Het olifantje Obi is na een akelig avontuur in het grote oerwoud zijn familie kwijtgeraakt. Gelukkig ontmoet hij het aapje Kojo, dat ook alleen is en net als Obi een droevig verhaal te vertellen heeft. Samen redden ze het antiloopje Faisa uit de handen van boze mannen. Met z’n drieën gaan ze op zoek naar een land waar het veilig is en waar ze voor niemand bang hoeven te zijn. Dat land ligt ver weg aan de overkant van de zee. Om er te komen bouwen de vriendjes een grote boot om de overtocht te maken. Maar als ze in dat verre land zijn aangekomen krijgen ze heimwee. Zullen ze hun familie ooit terug vinden?
Mevrouw Tineke Beishuizen wist de zaal met dames te boeien.
Het was een fijne avond!
Er lagen boeken om te bekijken en om te kopen.
Voorzitter Grietje bedankt Tineke en overhandigt haar een prachtig gemaakt envelopje met inhoud.
Grietje leest aan het eind nog een gedicht voor van Herman van Veen.

Verslag: Gerrie Smit
Foto’s: Barbara Beekes 

link naar de foto's

Afd.avond 21-09-2016






Koffieochtend 11 mei 2016.
Blikmuseum Uithuizen


Het seizoen van de Vrouwen van Nu werd afgesloten met een koffieochtend. Carin v.d.Wal van het museum “Het behouden blik” vertelde ons over haar blikmuseum in Uithuizermeeden. 
Haar verzameling bestaat uit ongeveer 4000 exemplaren. 
Omdat het museum klein is lukt het niet om alles uit te stallen. Zij heeft daarom elke 3 maanden een andere collectie en een ander onderwerp in het museum. Carin had het thema ‘blik op de jaren 50’ van de vorige eeuw bij zich. Herkenbaar voor velen van ons. Hier in belichtte zij de sociale en economische geschiedenis van de samenleving in de 20ste eeuw. 
Men presenteerde bij de thee een koekje uit een blik van Verkade. 
In de binnenkant van het deksel stond de naam van de fabriek. 
Heel subtiel werd er reclame gemaakt. 
Zo had iedere fabriek en ieder product zijn eigen manier van reclame voeren. Zegeltjes sparen voor een servies, natuurlijk met de naam van de fabriek er op. Wie had er nu geen gespaard servies of koffie pot van een bekend merk. 
Zo vertelde ze van verschillende blikken en andere producten leuke verhalen. Het was een leuke morgen met herkenbare en nieuwe verhalen.

Grietje wenste na afloop ieder een goede vakantie met een tot weerziens in september.

Tekst: Gé Algera
Foto’s Barbara Beekes

Link naar de foto's

Koffieochtend mei 2016


    

Afdelingsavond van 18 april 2016.

Deze avond hadden we de journaliste Liefke Knol op bezoek. Zij schreef een boek over “Het babyhuis”, een vergeten onderdeel van wat er zich in de 2e wereldoorlog heeft afgespeeld. Zij maakte ook een documentaire over dit onderwerp voor RTV Noord.
Om informatie over dit onderwerp te verkrijgen ging ze naar het oorlogsdocumentatiecentrum in Groningen. Zij vond daar een fotoalbum met foto’s van de baby’s die tijdens de Hongerwinter in Amsterdam in Groningen verzorgd werden.
De vrouw die op dit idee kwam was Mevrouw Sieneke Botjes, een jonge vrouw uit een welgestelde familie uit Haren. Zij kwam op dit idee omdat ze hoorde dat er veel kinderen in Amsterdam overleden aan de hongersnood.
Samen met haar vriendin Joos Wentzel ging ze naar de Burgemeester om toestemming te vragen voor het opzetten van een huis om baby’s te kunnen verzorgen. De burgemeester vond het een goed idee maar stelde er wel een voorwaarde aan. Ze moesten samenwerken met de Nederlandse Volksdienst.
De NVD was een NSB organisatie. Daar wilden ze niet mee samenwerken .
Zij begonnen daarna clandestien het project op te zetten.
Ze verzamelden kleding, wiegjes en bedjes.

Ze vonden een huis aan de Moddermanstraat in de wijk Helpman
De bewoner was in Kampen bij familie en kon door de spoorwegstaking niet meer thuis komen. Hij stelde zijn huis ter beschikking onder voorwaarde dat niemand aan zijn postzegelverzameling mocht komen.
Het huis stond achter het Katholieke ziekenhuis waar ze veel gebruik van hebben kunnen maken toen de baby’s er waren.  Ze haalden daar warm water vandaan om de baby’s te kunnen wassen.
En de medische hulp was dicht bij. Via de huisartsvan de familie Botjes werd er contact gelegd met Dokter Tuntler, ook afkomstig uit Groningen en directeur van de GGD in Amsterdam. Hij gaf de kinderarts de opdracht de artsen van het consultatiebureaus de baby’s die er voor in aanmerking kwamen te selecteren.

Om de baby’s te kunnen halen werd er een openvrachtwagen van de firma Bolt omgebouwd voor transport. Er werd een bouwkeet op de laadbak geplaatst. De reis naar Amsterdam was een gevaarlijke onderneming Men reed in de nacht vanwege de bombardementen, overdag zouden ze sneller te zien zijn, de geallieerden schoten op alles wat bewoog. Bij Meppel ging het mis. Daar doken vliegtuigen op en werden ze beschoten. Ze moesten schuilen en na een kwartiertje werd het weer stil. Daarna zijn ze verder gereden. Ze namen in Amsterdam de kinderen van de ouders aan. Die ouders wisten niet waar de kinderen terecht zouden komen en of ze de kinderen ooit weer zouden zien.
Niet alleen de geselecteerde baby’s gingen mee, er stonden aan de kade meer moeders die hun baby’s in wanhoop naar hun toegooiden om ook hen mee te nemen.

De kinderen kregen in Groningen een goede verzorging en knapten al snel op. Toen de hongerwinter en de oorlog voorbij waren bleven de baby’s nog enkele maanden. Dit vanwege de nog steeds moeilijke situatie in Amsterdam. Er was nog niet voldoende eten en het vervoer was nog steeds moeilijk. De kinderen zijn in augustus weer met hun ouders verenigd. Een aangrijpend verhaal.
Liefke Knol heeft gelukkig het verhaal kunnen vastleggen omdat er nog een van de verzorgsters, mevrouw Spruit, nog leefde en zij via via de oprichtster nog heeft weten te vinden. De oprichtster heeft door toedoen van Liefke Knol nog 9 baby’s van toen ontmoet. Zij zijn met z’n allen bij Mevrouw Botjes geweest.
En tijdens die ontmoeting werd het eerste exemplaar “Het Babyhuis”. aan mevrouw Botjes overhandigd.
Zij heeft nog een paar jaar mogen genieten van haar baby’s die haar nog regelmatig kwamen opzoeken.

Verslag:    Gé Algera
Foto’s:    Barbara Beekes

afdavond042016



 



Afdelingsavond 16 maart 2016

Voorzitter Grietje heet iedereen om 19.30 uur van harte welkom in het bijzonder de familie Weisenbach.
Het is nationale boomplantdag. Ze leest twee paasgedichten voor: 
Frisse groen en Jonge twijgen.
Er is een bedankkaartje gekomen van mevrouw Gerry Gunster.
Els leest de notulen voor van de vorige vergadering en vertelt dat volgend jaar 4 bestuursleden het bestuur verlaten.
Vanaf 2018 zal de contributie landelijk worden geïnd.
Daarna geeft ze het woord aan de heer Weisenbach.

Film: Noorwegen en de Lofoten

De heer en mevrouw Weisenbach vertellen over hun vakanties naar Noorwegen. Ze reizen al jaren met hun camper door dit land dat bekend is om zijn duizenden fjorden en de middernachtzon. Ook de Lofoten worden niet vergeten. Ze hebben hiervan een prachtige film gemaakt. We zien prachtige landschappen met gletsjers, watervallen en indrukwekkende Nationale Parken.
Een camping in het noorden waar ze de laatste jaren steeds weer terug komen is een verhaal apart.

Over de Sont gaan ze naar Lillehammer. Ze plukken Multebessen.
Multe is een besje dat veel kan losmaken in een Noor. In de anders zo vredige en voor iedereen vrij toegankelijke natuur kan tijdens de bessenoogst plots een grimmige sfeer ontstaan. Nu wil de Noorse toeristenvereniging dat het plukken van multe overal in Noorwegen wordt vrijgegeven.

Ze rijden over de Peer Gyntroute. De Peer Gyntweg is een 60 kilometer lange toeristische weg, vernoemd naar Peer Gynt. De weg is grotendeels een tolweg en loopt in het oosten van Noorwegen in de provincie Oppland.

We zien een prachtige Stavkerk in omgeving Hedalen. Een stavkirke is gemaakt van geïmpregneerd hout. We zien heel veel schapen.
Ze rijden over een weg met 28 haarspeldbochten. De heer Weisenbach versnelde de film.
Namen als Lysefjord, Stavanger, Prekestolen, Atlanticroute, enz.
De heer en mevrouw Weisenbach vertellen hier wat over en daarbij hebben ze prachtige achtergrondmuziek. De familie heeft ook de fietsen mee en daarmee maken ze regelmatig tochtjes door het prachtige land. We zien Cruiseschepen, komen door de Sognefjord en lezen de namen: Sognefjell en Elveseter, zien elanden, het Vogeleiland Runde, Jan van Genten en een papegaaiduikerkolonie. We komen langs Kjendall bij Loen langs Geiranger en Trondheim met zijn prachtige Domkerk.

Aan het Gålåmeer, het hoogste punt van de Peer Gyntweg, wordt jaarlijks in augustus Ibsens Peer Gynt opgevoerd, met muziek van Grieg. 

We zien o.a. muskusossen, het Rondane nationaal park, rendiermos en een prachtige zonsondergang.
Bij Alesund  is een weg uitgehakt in de rotswand en zijn prachtige  watervallen. 
In Bronnoysund kun je heerlijke verse garnalen eten.
In Bergen regent het veel. Modern Bergen heeft grote warenhuizen.

Fløibanen is de enige kabelspoorweg (funicular) in Scandinavië en bevindt zich in de Noorse stad Bergen. Hier vervoeren twee wagons passagiers vanuit het centrum van de stad naar de top van de berg Fløyen, met drie haltes onderweg. De kabelbaan is één van de best bezochte attracties in Noorwegen, en wordt jaarlijks door ongeveer een miljoen mensen gebruikt.

In Alesund vangt met veel kabeljauw.

Na de pauze vervolgden we onze reis noordwaarts naar het eiland Veger, een oerstukje Noorwegen. De familie Weisenbach heeft daar vrienden.
We zien een model van een vikingschip, het vangen van en het fileren en luchtdicht verpakken van roodbaars. In de diepvries gaat het mee naar huis.
We gaan mee naar de camping waar ze al 15 jaar heen gaan in Tjotta.
We zien de Bergketen de 7 zusters en op de Offersoy camping zijn er  elanden bij hun op de camping. Er gaat dus ook elandenvlees mee naar huis.
Je kan er ook krabben eten en makrelen roken en je vindt daar paddestoelen: cantharellen en eekhoorntjesbrood.

We zien de boot Nordnorge, die mensen redde van de Antarctica.
We vissen daar veel: 3 uur vissen, 4 uur fileren:  koolvis, 
kabeljauw (18 kg.) heilbot
Bij de Lofoten zien we de middernachtszon en passeren de poolcirkel.
We zien daar de Svantisson gletsjer en de Nusfjord (werelderfgoed).
Op de Lofoten is het een paradijs voor schilders: heel goed licht.
In september is er het Noorderlicht. Er zijn glashutten en er is veel overstekend wild.
In Andenes kan je walvissen kijken. We zagen ook een poppenmuseum. 
We reizen terug naar Oslo en nemen nog even een kijkje in het Vigelandpark.

Vigeland park is een van de grootste attracties in Oslo. Het park is genoemd naar beeldend kunstenaar Gustav Vigeland en herbergt meer dan 200 van zijn beelden in brons, graniet en staal. 

Met de nachtboot gaan we terug naar Denemarken en daarna gaan we naar huis.

Aan het eind van onze reis naar huis, zegt Grietje:
Ik heb een heerlijke reis gehad.

Ze overhandigt het echtpaar Siska en Marinus Weisenbach een prachtig envelopje met inhoud.
Ze besluit de avond met het gedicht: De vreemdeling.

Een fantastische reis.

Foto’s:  Barbara Beekes
Verslag: Gerrie Smit

Noorwegen






Afdelingsavond van 15 februari 2016

Voorzitter Nelly Muysson begint de vergadering met een overzicht van het afgelopen jaar en een vooruitblik op het komende jaar. 
Na verschillende mededelingen werd Gea Blaauw gehuldigd. Zij was 25 jaar lid van Vrouwen van Nu. Ze kreeg een speld en een bos bloemen aangereikt. De handwerkgroep had weer prachtige werkstukken gemaakt en deze werden verloot.
Na de gebruikelijke agendapunten van de jaarvergadering kreeg Cees Stolk het woord. Thema “De hel van Jipsinghuizen”. 
Cees Stolk heeft een boek geschreven over de werkverschaffing rond de jaren 20 van de vorige eeuw. Een barbaarse periode voor de werklozen. Jan Buiskool was ooit dominee en later burgemeester van Delfzijl en Vlagtwedde en werd aangesteld als Rijksinspecteur van de werkverschaffing. Hij regelde zijn zaken met harde hand. Er sloten zich 50 gemeentes aan bij de VGG (Vereniging van Groningse Gemeenten). Vanuit deze gemeenten werden de werklozen tewerk gesteld in het veen rond Jipsinghuizen. De werklozen werden met de tram OG (Ol Graitje) naar Jipsinghuizen gebracht. 
Deze werkzaamheden waren heel zwaar. Negen uur per dag moest men met de schop het veen afgraven. Men werkte in groepen van 10 mensen. Men kreeg loon naar werken Er kwam een Stokloper langs om te controleren hoeveel meters er door de groep gegraven was. Protesteren was er niet bij. Men werd dan direct weggestuurd en dan had het gezin geen inkomen meer. De verdiensten waren erg slecht. 
In het begin was het loon nog redelijk, maar hoe meer werklozen er bij kwamen hoe minder het loon werd. Van 15 gulden naar 7,50 gulden in de week. Ook werd er, toen er meer werklozen bijkwamen, bij toerbeurt gewerkt. Dat hield in dat je twee weken moest werken en dan een week vrij was. Dat betekende dan wel dat je die week geen inkomsten had. 
De mannen werden in barakken ondergebracht. Daar werden ze verzorgd door een keetvrouw. In iedere barak werden 30 mannen ondergebracht. Zij kregen brood en de keetvrouw kookte voor hen. 
Het menu was wekelijks het zelfde: erwtensoep, bruine bonensoep en stamppotten.  De koffie werd gezet van water uit een veen- meertje waar men zich ook in waste. In 1932 was er een staking onder de werklozen. Na die staking werd het loon ingehouden van de tijd die ze niet gewerkt hadden. Ook als het regende en men niet kon werken werd geld ingehouden. Er zijn meerdere projecten geweest. 
In Winschoten is toen het Sterrenbos aangelegd. 
Het Bourtangermoor was ook een project. 
Bij Jipsinghuizen is een standbeeld geplaatst ter nagedachtenis aan die periode. 

Om alle narigheid even te vergeten toonde Cees Stolk nog een mooie film over zijn wandeling door de Groningse provincie. Samen met zijn hond zagen we de wandeling van Midwolda naar Finsterwolde door het nieuwe natuurgebied rond het Oldambstermeer.  

Tekst: Gé Algera
Foto’s: Barbara Beekes

Afd. avond februari 2016




Afdelingsavond/ Nieuwjaarsbijeenkomst van 13 januari 2016.

Er waren 89 leden en één gast aanwezig.

Grietje opende deze avond met de Nieuwjaarswens: Wees wat lief voor elkaar!
Bij de koffie en thee werden de traditionele kniepertjes en rolletjes gereserveerd.
Na de pauze begon het optreden van dhr. Gerie Groot Zwaaftink.
Troubadour, liedjeszanger en verhalenverteller.

Volgens dhr. Zwaaftink is dit één van oudste beroepen ter wereld.
Hoewel hij uit de Achterhoek komt, bracht hij zijn liedjes en verhalen
 in het Nederlands ten gehore. Liedjes met soms een boodschap erin, zoals:
:*      “Ik hou van jou”, geschreven voor zijn zoon.
Vaak laten we te weinig onze gevoelens blijken aan wie ons dierbaar is.
*       En:   Zwervers in de Nacht!
Zijn verhalen waren ook  heel bijzonder maar prachtig.

Zoals:  Het Vrouwtje Hoop, die het Vrouwtje Verdriet tegen kwam.
Samen gingen ze op weg...   
De boodschap: Kom je in je leven veel verdriet tegen, weet dan dat er ook altijd weer
hoop is op betere tijden.

Zoals: Het verhaal uit het Wilde Westen, over het liedje Sue van Johnny Cash.

In de pauze werden we nog getrakteerd op een  nieuwjaarsdrankje naar keuze en heerlijke hapjes welke klaargemaakt waren door de fam. Lamain.

Na een zeer geslaagde avond  sloot Grietje deze bijeenkomst af door een ieder een wel thuis te wensen.

verslag: Annet Bakker
foto’s: Barbara Beekes

Afd. avond 01-2016



Kerstavond Vrouwen van Nu 14-12-2015

Maandag 14 december 2015 Kerstviering
m.m.v. 
Dameskoor “De Korenaar”
o.l.v. dirigente Liesbeth van Hoffen
en m.m.v. pianiste Mineke Potgieser

De zaal bij Zalencentrum Lamain was prachtig versierd met de kerstukjes die o.l.v. Commissie Groen gemaakt waren door de dames met de ‘groene vingers’.
De zaal was open om 17.30 uur, maar al ver van te voren kwamen er leden binnen. 
De dames van “De Korenaar” waren ook eerder om even “in” te zingen.
Er werd aan iedereen een drankje aangeboden en om 18.30 uur verwelkomde voorzitter Nelly Muysson iedereen en stak de kaars aan. 
Het koor zong drie liederen: “O come all ye faithful”, “All the angels sing” en “Zu Bethlehem geboren”.
Daarna las Els de Haas een gedicht voor van Jens de Clercq.
Daarna werd het warm en koud buffet geopend.
Er werd gesmuld van al die lekkernijen.
Er waren koude gerechten, zalmsalade, huzarensalade, makreel, zoute haring, gevulde eieren, rauwkost en sla. Verder was er rode kool, hachee, bami en saté. Kleine gehaktballetjes, aardappelkroketjes, aardappel rosétjes, stokbrood en kruidenboter. 
Voorzitter Grietje Gringhuis vertelde een verhaal, “Lang leve het kerstmaal” en daarna zongen de dames van “De Korenaar” weer drie liederen, nl. “Bei der Krippe Jesu”, “Noël” en “Peace, peace, peace”
Er wordt ons nog een heerlijk dessert aangeboden door de familie Lamain. Daarvoor kreeg hij een hartelijk applaus. Het was heerlijk.
Dan is het pauze.
Na de pauze vertelt Phia nog een verhaal. In het Gronings:
“Het is mien aigen keus.”
Er volgt nog een kop koffie en daarna zingt het koor nog drie liederen: “Joy tot he world”, “In donkere nacht/Stille nacht” en “Born is the Light of the World”.
Voorzitter Nelly sluit deze avond en daarna zingen we allen samen staande het “Ere zij God”.

Het was een fijne sfeervolle kerstviering.

Verslag: Gerrie Smit
Foto’s: Barbara Beekes

Kerstavond 14-12-2015 Afd Avond





Kerststukjes maken voor de afdelingskerstavond

Op 14 december maakte een groepje Vrouwen van Nu kerstversieringen voor ´s avonds, de jaarlijkse kerstviering bij Zalencentrum Lamain. Deze mooie stukjes werden gemaakt  in het speeltuingebouw Bovenburen.

De foto´s spreken voor zichzelf.

verslagje: Gerrie Smit
foto’s: Beka Brink

Kerststukjes 14122015

 


Afdelingsavond 18 november 2015

Op deze avond kwam rechtbankverslaggever Rob Zijlstra vertellen wat zijn werk inhoudt. Sinds 1987 werkt hij als journalist bij het Dagblad van het Noorden. Hij begon als regioverslaggever en economieredacteur en was vervolgens een aantal jaren als politieverslaggever bij justitie in Groningen en Drenthe. 
Sinds 2004 werkt hij als rechtbankverslaggever. Dat houdt in dat hij wekelijks een aantal keren naar de rechtbank gaat om de zittingen te volgen. Daar maakt hij een verslag van en daarna worden de verslagen in het Dagblad van het Noorden geplaatst. 
Van de rechtbank krijgt hij de agenda van de zaken die er die week voor komen.
Hij gaf eerst een uiteenzetting welke soorten rechtbanken er in ons land zijn. Verkeersdelicten komen voor bij de politierechter.
Veel verdachten zijn niet bij de zitting aanwezig. Zij wachten thuis het vonnis af. Meestal duren deze zittingen heel kort. Op een dergelijke zittingsdag worden soms 20 zaken behandeld. 
Hij gaf een voorbeeld van een zaak die een keer voorkwam. Het ging over een vrouw die per ongeluk een propje papier uit haar zak liet vallen. Zij kreeg daar een boete voor van de politieagent die dat zag. 
Zij accepteerde die boete niet en liet het voorkomen. Volgens de wet mogen we niets op straat gooien. De rechter besliste dat ze weliswaar schuldig was maar gaf haar geen straf. 
Zo vertelde hij over een aantal zaken die waren voorgekomen. 
Na de pauze gaf hij uitleg wie en hoeveel mensen er bij een zitting aanwezig zijn en welke taak zij hebben. 
Hij had op het podium stoelen klaargezet en gaf zo uitleg wie waar zit. De officier van Justitie komt als eerste binnen via de rechterdeur en gaat opzij aan de rechter kant van het podium zitten. Hij is de aanklager namens de staat en eist een straf. Deze officier mag niet in de kamer komen waar de rechters zich bevinden. 
Uit de andere deur komt de rechter of komen de rechters. 
De hoeveelheid rechters hangt af van de belangrijkheid van het soort rechtbank. De president zit in het midden en daarnaast de andere rechters in volgorde van langst dienende. 
Verder is er nog de griffier die alles noteert. De verdachte zit voor de president met daarnaast de advocaat van de verdachte. 
Een rechtszitting kan men bijwonen op de publieke tribune. Alleen niet bij zaken waar kinderen bij betrokken zijn. Die zaken vinden achter gesloten deuren plaats. 
Het was een leerzame avond. 

Verslag: Gé Algera Foto’s: Barbara Beekes

Afdelingsavond 18 november 2015




Afdelingsavond avond 19 oktober 2015

Spreker: Otto Knottnerus.
Onderwerp: De graanrepubliek in de tijd geplaatst.

Afdelingsvoorzitter Nelly Muysson heet iedereen van harte welkom. 
De spreker van de avond is nog niet aanwezig.

Oktober wordt ook wel wijn- of zaaimaand genoemd. Het is een herfstmaand en de kinderboekenweek vindt ook plaats in oktober
Oktober is de Latijnse naam voor ..okto.. wat 8ste betekend.
In onze telling is het de 10e maand. 
Het is de maand van de geschiedenis en Nederland heeft als thema gekozen: Tussen Droom & Daad. 
Het onderwerp van de avond past dus heel goed in deze maand. 
O.a. speeches, zoals: Ich bin ein Berliner, Yes we can en ook de speeches van Mandela, Ghandi en King.
De samenleving kan nog veel leren van dromers en doeners. 
Mensen met moed en doorzettingsvermogen en opofferingsgezindheid.
Het moet zichtbaar worden wat er wordt bedoeld met deze woorden. 
Want geschiedenis is vooral een verhaal van wat er in het verleden gebeurd is. Geschiedenis heeft te maken met mensen.
Maak voor jezelf geschiedenis waar je op terug kunt kijken. 
Geniet van deze avond en blijf volop genieten van gewone, bijzondere dingen iedere dag weer. 
Dan wordt geschiedenis ‘toekomst’ en zal de ‘herinnering’ worden gekoesterd.
Heden ten dage kunnen we elkaar helpen de weg te vinden, want de weg van dromen naar daad is de weg van:  Ik naar Wij. 
Van de Ik die vaak machteloos is tegen de grote problemen naar de weg: Wij.

Mededelingen:
Mevrouw Sprenger is al 58 jaar lid en blijft nog lid. Geweldig!
Mevrouw Gunster is 50 jaar lid van Dameskoor “De Korenaar”.

200 jaar Adrillen 
Er hangen quilt werkstukken van onze leden in de Tramwerkplaats.
Dameskoor “De Korenaar” zingt dinsdagmiddag 3 november 
van 15.00 uur tot 15.30 uur.
Op de tafels liggen envelopjes met “alles wat te doen is” met 200 jaar Adrillen.

De notulen worden gelezen door Els.

Bij Opera della Casa, op 3 november in de Klinker, is Janet de Jong aanwezig.
Nelly leest het gedicht: Het paard van de toren (Olle Witte) een gedicht van
J. Woltman. Op de toren staat geen haan, maar een gietijzeren paard.

We drinken op ons gemak nog een kop thee of koffie en wachten op de spreker van de avond die zich een beetje “verlaat” heeft.

Om 21.00 uur is het woord aan
Drs. Otto Knottnerus 

‘De graanrepubliek’, (het boek van Frank Westerman)  is het verhaal van de twintigste eeuw, gelegen in het grimmigste stukje Nederland. Aan de hand van de opkomst en ondergang van de Groninger graanbaronnen toont de schrijver aan hoe de grote ideologieën het boerenerf als een windhoos hebben beroerd. Tien jaar later, pakt de auteur de draad van zijn moderne klassieker op bij het apocalyptische einde: de onderwaterzetting van een van de rijkste akkerbouwgebieden van Europa. 

 ‘De graanrepubliek’ 
wordt op deze avond door
dhr. Otto Knottnerus
in de tijd geplaatst.

Otto Knottnerus  is historicus en heeft zich verdiept in de geschiedenis van het Oldambt. Er was grootschalige landbouw, grote boeren. 
Overal in Europa waren in die tijd Herenboeren. Ze verbouwden haver, koolzaad en gerst en bezaten prachtige paarden. 
Je zag veel slingertuinen, Engelse tuinen bij de grote boerderijen.
Aan de andere kant waren er de arbeiders, die het niet gemakkelijk hadden: communisme.
Otto Knottnerus gaat 100 jaar terug naar de vergeten opstand in 1929 toen de landarbeiders de kapitale herenboerderijen met hun land omsingelden en in opstand kwamen  De Groninger graanbaronnen  moesten hun neergang erkennen met de opkomst van het geslacht Mansholt. 
Een gezegde uit die tijd is: Land wat je onder water zet komt nooit terug.
Al gauw gingen de jonge landarbeiders naar Rusland om het systeem communisme te leren.
Hoe kwamen ze terug? Ze hadden wodka leren drinken en waren agressief en opstandig, het communisme o.l.v. van Fré Meis had in Oost Groningen veel aanhangers. 
Begin 1990 ging er in Oldambt een stuk land onder water.
Kuil in landschap (veen): Oldambt-meer.
Het kostte de provincie veel geld.
Maar er groeide een nieuwe woonwijk: Blauwe Stad.

Namen als het Blauwe Lint, Meneer Koop, Engel Modderman hoorde en las je veel in de kranten. 
Er wordt gepraat over een outletcentrum: 505 winkels, 1200 bezoekers.
In deze tijd is Oost Groningen één gemeente geworden: Oldambt. 
De Blauwe Stad werd als ultiem project gezien, maar helaas is het resultaat, ondanks alle inzet van provincie en gemeente ver achter gebleven. 
Industrie verdwijnt en de jonge mensen zoeken hun werk elders. 
Je zag ze verdwijnen naar plaatsen waar banen voor hen zijn. 
De vergrijzing vindt plaats en de dorpen kunnen niet meer in hun behoefte voorzien.
Maar het land vormde de mens: Dwars en weerbarstig. 
De mens kneedde het land: Weids en grenzeloos. 
Dit is Oldambt, met zijn prachtig natuurgebied in De Blauwe Stad, ontstaan door vele investeringen en inspanning. 
De ontdekking van het Oldambt begint nu pas.

Na het beantwoorden van enkele vragen wordt de heer Knottnerus bedankt en krijgt een prachtig, door één van de bestuursleden gemaakt, envelopje met inhoud.

verslag: Gerrie Smit foto´s: Barbara Beekes

Afd. avond 19-10-2015




Afdelingsavond 23 september 2015

Op deze eerste afdelingsavond van het seizoen is de zaal goed gevuld. We zijn allemaal benieuwd wat er allemaal verteld zal worden over het lied Lili Marleen. 


Voorzitter Grietje opent de vergadering en meldt dat er twee nieuwe leden zijn: Jo Roemeling en Stieneke Brader. Mevrouw Jager (felicitatiecommissie) stopt in januari met haar werkzaamheden in deze commissie. Grietje leest een brief voor van mevrouw Mellema waarin ze bedankt voor het bloemetje voor haar verjaardag.


Het koor geeft op zondagmiddag 18 oktober een herfstconcert in De Kleine Zaal van De Klinker. Aanvang 15.00 uur.

Harmina leest de notulen voor.
Hillie en Gerda verkopen spulletjes voor Peru. 

De Culturele commissie organiseert een excursie naar het Slaait’nhoes in Onstwedde op 8 oktober.

De Commissie Groen organiseert een uitstapje naar het landgoed Tennax met een unieke bomenverzameling op 23 september en er is een excursie naar Lowlands Legacy in Nieuwe Pekela.

Dan wordt de microfoon overgegeven aan mevrouw Inez Timmer die ons gaat vertellen over het lied: Lili Marleen. Ze vertelt over een klein meisje, Elda Göhring, van ongeveer drie jaar die dit lied zingt voor haar jarige moeder.

Boze mensen zingen niet Lili Marleen 
Eeuwfeest van een schuldig lied 

Lili Marleen is het lied met de meest fabelachtige levensgeschiedenis ter wereld. Het is geschreven in de Eerste Wereldoorlog en populair geworden in de Tweede Wereldoorlog. Het lied Lili Marleen groeide niet alleen onder de Duitsers uit tot mythische proporties, maar ook de geallieerden zagen het lied als een mascotte van troost. 

Het lied Lili Marleen werd in 1915 geschreven als gedicht, door de Duitse soldaat Hans Leip. 
Het verhaal gaat over een militair die weet dat buiten de kazerne zijn liefste, Lili Marleen, onder een lantaarn op hem staat te wachten. Later in het verhaal blijkt dat de soldaat al is verhuisd naar het slagveld, waar hij nog steeds verlangt naar zijn geliefde, niet meer wetend of ze nog op hem wacht of inmiddels op een ander. Uiteindelijk komt hij in een sluimertoestand (al dan niet gesneuveld) en drijft naar de lantaarn. 

In 1939 werd het lied op muziek gezet en zangeres Lale Andersen maakte het enorm populair. Door de combinatie van het marsachtige karakter van de muziek en de dromerige tekst riep het lied heimwee en troost op bij de Duitse soldaten. Via de legerradio ('radio Belgrado') werd Lili Marleen een soundtrack voor hun veldtochten door Oost-Europa en Afrika. De kracht van het lied reikte zo ver, dat de makers (schrijver Hans Leip, musicus Norbert Schultze en zangeres Lale Andersen) onder een vergrootglas kwamen te liggen. Toen bleek dat Lale Andersen niet helemaal vrij was van Joodse invloeden, werd haar verboden het lied te zingen. Dat leidde tot ophef onder de soldaten, en de geallieerden maakten er dankbaar gebruik van door Lili Marleen in te zetten als schaakstuk in hun propaganda-oorlog. 

Lale Andersens leven verliep onstuimig, hand in hand met de acceptatie van Lili Marleen. Een andere Duitse ster, Marlène Dietrich, werd enorm populair met zowel haar Duitstalige als Engelstalige versie – Dietrich was tijdens de oorlog gevlucht naar de VS. Geen lied werd zoveel vertaald als Lili Marleen, geen lied bracht zoveel troost en weemoed, geen lied bracht gruwel en hoop zo bijeen. 

Inez Timmer leidt ons met dit lied langs de gevoelens van miljoenen soldaten en burgers en langs de angsten, dromen en hoop die ons allemaal nog elke dag bezighouden. Want Lili Marleen vertelt ons veel. Over vroeger, maar ook over de angst voor oorlog en het verlangen naar vrede, en de schuldige keuzes die we daarvoor nog altijd moeten maken, in deze tijd.
Zij is Nederlandse, studeerde jazz en theater aan het conservatorium in Hilversum, verhuisde naar Duitsland waar ze in tientallen musicals en muziektheatershows speelde. Met een sterke voorliefde voor jazz en swing heeft Inez een enorme fascinatie voor de Duitse schauspiel-musik die begin 20e eeuw in heel Europa zo razend populair was. 
Inez Timmer woont in Essen, maar heeft haar band met Nederland geenszins doorgesneden. Geregeld verzorgt ze hier optredens of is ze te vinden in haar tweede woning in Noord-Nederland. 

Inez laat deze avond prachtige liederen horen.
Ze zong o.a. Das du den liebste bist, Ein kleines Liedchen en Der Wind hat mir ein Lied erzählt.
Als afscheidslied zong ze: Zwei Zigaretten
Het was echt genieten. Aan het eind zongen we samen: 
We’ll meet again.
Een prachtige avond.

Grietje bedankt Inez en besluit de avond met het gedicht: Alle seizoenen

Verslag: Gerrie Smit, maar heel veel van internet gehaald.
Foto’s: Annet Bakker

Kijkt u ook eens op internet en/of op You Tube.

afd.avond 09-2015



Afdelingsavond 13 april 2015

Om half acht heet voorzitter Grietje de leden en de spreker van de avond, dhr.Jannenga en zijn vrouw Marga, van harte welkom. 

Ze vertelt dat er een paar leden overleden zijn en secretaresse Harmina leest de notulen voor van de vorige afdelingsavond.

Daarna wordt de microfoon gegeven aan Pieter en Marga Jannenga uit Haren met hun reisverslag 
over hun vakantiereis naar Antarctica.
De reis is gemaakt in 2007 en omdat Marga in dat jaar  60 jaar zou worden en gek  is van pinguïns wou ze heel graag een reis maken naar een land waar ze die dieren zou kunnen zien. 
Pieter gaf haar die reis voor haar verjaardag en…..Pieter mocht mee.  
Ze vertrokken op 9 november met ‘De Shackleton Tour’.
Die tour is genoemd naar een  Britse ontdekkingsreiziger uit het begin van de vorige eeuw, die evenals Roald Amundsen en Robert Scott gegrepen was door het Zuidpoolgebied.
Na een vlucht naar Buenos Aires ging de reis naar de meest zuidelijke stad ter wereld, Ushuaia in Argentinië, een wintersportplaats die aan het uiteinde van het Andesgebergte ligt. 
Daar begon de expeditie op de Explorer, een schip van 72 m. lang, met 154 mensen aan boord van 18 nationaliteiten, waarvan 91 passagiers. 
Het eerste doel was de Falkland eilanden te bezoeken. Daar nestelen de pinguïns op de rotsen, ze worden 'rockhopper' genoemd, ze zijn zo 'n 65 cm. groot en vormen paartjes voor het leven. 
Pieter had hier een mooi bijpassend muziekje bij gezet nl., Zalsto altied bie mie blieven, lutje wicht! van Ede Staal,  de helaas veel te vroeg overleden Groninger zanger uit Leens die in de provincie Groningen bij velen bekend en geliefd is.   
Een andere soort is de Gentoo of Ezels pinguïn die iets groter is en nestelt op kiezelstenen. 
Ze vangen elke dag zo'n 10 kg. vis.
De meest bedreigde diersoort daar is de albatros. Er verdrinken duizenden vogels door de Japanse vismethode. 
Tijdens een wandeling met de meereizende ornitholoog werden Magelhaen pinguïns gezien. 
Deze pinguïns  leven in een hol en solitair.
Op reis naar het eiland South Georgia werd een walvis, een zuidkaper gezien, deze was 16 m. lang en woog 60 ton. Uit zijn vele zeepokken bleek dat het al een ouder exemplaar was. 
We zagen prachtige beelden, op de film begeleid door het lied 'What a wonderful world' van Louis Armstrong.
Op een dag toen het slecht weer was en er maar 10 mensen aan tafel kwamen, de rest was zeeziek, hoorden we  'Riders on the storm'.
We kregen ook prachtige beelden te zien van een heel fotogeniek landschap, lijkend op het Noorse fjordengebied. Er werd gewandeld over een gletsjer, 1400 m. naar boven, 6 uur lopen in de stilte, een hele ervaring. 
Zeeleeuwen met een harem van 20 vrouwen, rendieren waarvan de voorouders hier naar toe zijn meegenomen door Noren, koningspinguïns met pluizige jongen die tot hun 2e jaar gevoerd worden, zeeolifanten met 3,5-tot 5 ton spek, reuzenalbatrossen met een vleugelwijdte van 3 á 4 m., een luipaardzeehond die een pinguïn te pakken krijgt. 
Er werd heel veel verteld over de dieren en ook over de locaties waar Noren een walvisvaarders- station hadden en over  het eiland waar de bemanning van ontdekkingsreiziger Shackleton 
630 dagen moest overleven en wachten op de redding, de begraafplaats van Shackleton.

Maar toen...  
Op 180 km. van Antarctica kreeg de Explorer met steeds meer ijs te maken, het was een veld golvend pakijs van 1,5 m. dik. Een paar uur later was er een stip op de radar te zien, een grote ijsberg. Er werd een S.O.S. alarm uitgestuurd en er werden noodsignalen gegeven. Iedereen moest zijn zwemvest pakken, want er stroomde water in het schip. 
Het schip maakte slagzij en er werd uit alle macht geprobeerd het gat te dichten. De kapitein deed het goed, het schip kon uit het ijs varen zolang de hoofdmotor werkte. Toen het bevel kwam om het schip te verlaten, moest er overgestapt worden in rubberboten en reddingsboten. Zeven en een half uur werd er rondgedobberd en mensen raakten onderkoeld. Na 6 uur zonk de Explorer. 

De Jannenga's werden opgepikt door de Nord Norge, even daarna stak er een zware sneeuwstorm op, wat een geluk dat ze die niet in de open bootjes over zich heen gekregen hadden!
Alle eigendommen liggen nu op de bodem van de oceaan, 1500 m. diep. Er werd meteen een kledinginzameling gehouden onder de gasten van het schip, en men werd afgezet op een Chileense luchtmachtbasis op Antarctica, waar noodbedden in een sporthal waren neergezet. Met een Hercules vrachtvliegtuig werd naar de vaste wal gevlogen in Zuid Chili en daarna nog 4000 km. noordelijker, de warmte tegemoet in Santiago de Chile.
Terug op Schiphol was het een emotioneel weerzien met de familie die erg in spanning had gezeten na de eerste berichten dat het schip gezonken was. Hierbij hoorden we de muziek van Rod Stewart: I am sailing stormy waters.

Hierna konden er nog vragen gesteld worden, zoals: 'Hebben jullie er trauma's aan overgehouden, want jullie zijn toch heel dicht bij de dood geweest en zouden jullie weer terug willen? '
Ze willen graag nog eens de reis afmaken, want eigenlijk zijn ze maar tot de 11e vaardag gekomen, terwijl ze nog een week hadden zullen varen.
Ze zijn al begonnen met sparen. 
Het verwerken van de gebeurtenissen ging ook door het samenstellen van de film (met gekregen materiaal van medepassagiers van wie de foto- en filmapparatuur niét op een diepte van 1500 m. lagen...) en het geven van lezingen, zodat je het steeds weer beleeft. 

Grietje bedankte Pieter en Marga voor het indrukwekkende verhaal, de prachtige beelden en mooie muziek en Pieter bedankte ons dat hij de natuur en het avontuur met ons mocht delen, zodat ze weer een stapje dichter bij de verwerking konden komen.

Een prachtige avond. Iedereen was heel erg onder de indruk.

Voorzitter Grietje was sprakeloos en vroeg of zij ook veel nachtmerries hadden gehad.
Ze besloot deze avond met het lezen van een gedicht over de lente.

Verslag: gekregen van dhr. Jannenga en aangepast aan deze avond.
Foto’s: Annet Bakker

afdavond maart 2015





Afdelingsavond 18 maart 2015

Voorzitter Nelly Muysson verwelkomt iedereen.
Ze vermeldt dat de spreker van de avond iets later zal zijn, maar uiteindelijk is hij er toch ruimschoots op tijd. Na het zakelijke deel en een gedicht geeft Nelly het woord aan de heer Nico Vanderveen.
Het onderwerp van deze avond heeft als titel:

Van kofschip tot winkelparadijs.

Van koopvaardijschip tot een modern shop-in-shop-totaalwarenhuis met 60 afdelingen. Het behoort thans tot de top 3 van de grootste warenhuizen van Nederland.

Jan Alberts Oldenburger uit Nieuwe Pekela was eind 19e eeuw kapitein op het kofschip “De Harmonie”. Helaas verging het op de Oostzee met man en muis. Zijn weduwe Doetje stond voor de zware taak haar gezin met zeven kinderen groot te brengen. Doetje en haar dochter Leentje begonnen een winkeltje in modestoffen. De dochters waren coupeuse.
Dochter Antje wou wel eens wat anders en ging in Assen werken bij de firma Bertram. Daar ontmoette Antje Bareld van der Veen. 
Ze trouwden op 1 mei 1897 en Antje startte een manufacturenwinkel aan de Varkensmarkt. Haar droom was om die uit te bouwen tot een groot warenhuis zoals ze die op haar reizen met haar vader wel eens gezien had in steden als Riga, Sint Petersburg en Liverpool.
Bareld bleef in de zaak van Bertram werken, tot dat hij in 1916 het klantenbestand van de weduwe Bertram kon overnemen.
In 1922 verhuisde de zaak naar Kruisstraat 13 in Assen. 
Een Canadese militair uit het geallieerde leger inspireerde de familie in 1945 tot het uitbouwen naar een grote winkel in de traditie van de fameuze Parijse warenhuizen.
Ook waren er plannen om naar Toronto te emigreren.
Dat idee was niet zo gek en ze ‘veramerikaniseerden’ hun naam alvast  van Van der Veen naar Vanderveen, maar uiteindelijk werd besloten om de winkel in Assen fors uit te breiden.

Stukje bij beetje bouwden de volgende generaties aan Antjes droom, die leidde tot een modern shop-in-shop totaalwarenhuis met zestig afdelingen. 
Vandaag de dag beslaat Warenhuis Vanderveen maar liefst 17.000 m² verkoopoppervlak.

Nico Vanderveen vertelde heel enthousiast en vertoonde daarbij ook foto’s van de familie.
Hij had ook een foto van de vrouwelijke lijn van de familie:
Doetje 1875; Antje 1897; Aagje 1925; Klara 1929; Alka 1983 en Bo 2010. 
Op één van de foto’s zie je deze zes dames. Helaas is de foto niet zo duidelijk geworden.

Het was een heel fijne avond.
Nico Vanderveen vertelde met heel veel trots over zijn familie en over het bedrijf. Zelf werkt hij ook in het bedrijf.

Nelly Muysson besluit de avond met een gedicht:
Ode aan de vrouw.

Foto’s;   Annet Bakker
Tekst: Gerrie Smit

afdavond03-2015


Jaarvergadering Vrouwen van Nu, 18 februari 2015.

Er waren 87 personen aanwezig
Bij binnenkomst konden er loten worden gekocht voor de verloting van de werkstukken die gemaakt zijn door de dames van de Vrije Handwerkgroep. 

Voorzitter, Nelly Muysson, opende de vergadering om half acht.
Er werden wat mededelingen gedaan en secretaresse Harmina Bos las het verslag voor van de vorige vergadering. Hillie Tiggelaar en Gé Aaldring  kregen een cadeau, een briefopener met het logo van de Vrouwen van Nu en een bloemetje, omdat ze 
25 jaar lid zijn van de Vrouwen van Nu. 

De toneelgroep is opgeheven. Er zijn te weinig leden.
De dames werden bedankt met een bloemetje.

Marietje Jager en Greetje Meinardi, die de loten hadden verkocht, kregen van de Vrije handwerkgroep een parasolletje aangeboden voor hun hulp. 
Een parasolletje van zakdoekjes en vaatdoekjes. De verloting bracht  € 327,-- op. 
Roelie de Haan bedankte de dames van de Vrije Handwerkgroep voor het maken van al die prachtige werkstukken.

Voorzitter Nelly Muysson nam in het kort het afgelopen jaar door.
Het jaarverslag en het financieel verslag hadden de dames allemaal thuisgekregen. De verslagen werden goedgekeurd. 

Na de tweede pauze was de microfoon voor mevrouw Gonnie Lemckert.

Mevrouw Lemckert is voorzitter van de Stichting Straat Madelief, een organisatie die zich inzet voor het behartigen van de belangen van de Groningse prostituees. 
In 2011 behaalde de toen 68-jarige Gonnie Lemckert uit Groningen haar mbo-diploma “Helpende Zorg en Welzijn” aan het Alfa-College in Groningen.
Het studeren beviel haar zo goed dat ze door ging en op 1 juli 2014 haar tweede mbo-diploma, voor Sociaal Agogisch Werk, in ontvangst mocht nemen.
Ze is hiermee de oudste persoon die ooit aan het college is afgestudeerd.
Ze vertelde wat ze allemaal meemaakte in haar werk in de zgn. Achterkant van de Maatschappij. We konden een film bekijken.
We waren allemaal erg onder de indruk van haar verhaal. Wat gebeurt er toch veel waarvan je niets weet, o.a. ook op de Tippelzone in Groningen.
Op de website Straatmadelief.info kun je hierover meer lezen.
Nelly bedankte Gonnie hartelijk voor haar prachtige verhaal.

Nelly  las een gedicht voor: Vrouw achter de ramen.
Een vrouw achter de ramen verdient ook respect
Een vrouw achter de ramen, een eeuwenoud beroep.

Roelie de Haan overhandigde een envelop met inhoud aan Corrie Eising en Marietje Jager van de zieken- en felicitatiecommissie. Om nuttig te besteden!

Om 10 uur werd de vergadering besloten.

Foto’s:  Barbara Beekes
Verslag: Gerrie Smit

afd.avond 02-2015



Afdelingsavond/nieuwjaarsbijeenkomst 14 januari 2015.

Een goed gevulde zaal bij Zalencentrum Lamain op deze feestelijke eerste avond van 2015 van de Vrouwen van Nu.

De avond wordt om half acht geopend door voorzitter Grietje met de woorden: 

Waar blijft de tijd. Ze wenst ons allen een heel Gelukkig Nieuwjaar.

Ze vertelt dat er in 2014 veel opzeggingen van leden zijn geweest. Er zijn nu nog ongeveer 180 leden. Laten we proberen om er weer wat leden bij te krijgen en er een goed jaar van te maken. Ze citeert een gezegde van Toon Hermans: Te leven is een gunst. Hoe is een kunst.

Els leest bij afwezigheid van Harmina de notulen voor van de vorige afdelingsavond.

Dan is er koffie met een kniepertje, het jaar is nu ontvouwen en daarna krijgen we een rolletje, dit symboliseert het onbekende jaar dat voor ons ligt.

Op de convocatie kregen we allemaal een recept aangeleverd:

  • Ingrediënten:
  • 365 dagen en een snufje humor.
  • Bereiding:
  • Houd de minder goede dagen apart, maak van de goede dagen een stevige bodem, schil de mindere dagen, relativeer ze en smeer ze uit over de bodem van de goede dagen.
  • Bestrooi het geheel met een snufje humor en snijd het geheel in 365 porties.

De toneelvereniging uit Wagenborgen speelt voor ons nu de klucht:

 “HIGH TEA in BAKKERIJ van SCHIE”!!

Een klucht in drie bedrijven over het wel en wee van een bakkerij, zoals u die nog nooit heeft gezien.

U wordt deze avond meegenomen naar de bakkerij van meneer en mevrouw van Schie. Wendy, de verkoopster, helpt de gasten. Ook zien we Jacob, de knecht, die af en toe een beetje sullig is en een heel bijzondere manier van lopen heeft. 
Meneer van Schie en Wendy lijken elkaar steeds leuker te vinden. Dit tot ergernis van mevrouw van Schie die de bakkerij nieuw leven wil inblazen door het starten van een lunchroom en het organiseren van High Tea party’s. Zij weet niet dat één van haar medewerkers, Wendy, andere plannen heeft met deze “High” Tea party’s.We maken ook kennis met agent Achteroe, die, zoals hij zei, in cognito aanwezig was, maar die de kruidenthee (High Tea) ook erg lekker gaat vinden. Hij houdt echter wel een oogje in het zeil.We worden allemaal blij als mevrouw Zultkop haar eitjes weer komt brengen en er is nog een klant die niet weg te slaan is uit de winkel en heel vaak, heel erg vrolijk, weer terug komt om weer nieuwe kruidenthee te kopen.En hoe komt het toch dat Wendy zo nu en dan wel een ‘grote borstomvang’ heeft en een poosje later als er klanten zijn geweest deze omvang al maar kleiner wordt?Wat gebeurt er toch allemaal in deze bakkerij en lunchroom waar de meeste gebruikers door de High Tea wel heel erg vrolijk worden!!! Agent Achteroe houdt heel erg van spreekwoorden, maar hij haspelt de boel aardig door elkaar. Hij wil steeds weer de bovenste steen onder halen.

Een paar voorbeelden:

Beter een worst in de hand dan 10 kolen op het land.
De beste stuurlui varen wel eens tegen de wal.

In de pauzes van het toneelstuk worden we verwend met lekkere drankjes en hapjes.
Grietje bedankt de toneelgroep en overhandigt de woordvoerder van de groep een prachtig, door een bestuurslid gemaakt, envelopje met inhoud.

Het was een heel gezellige nieuwjaarsvisite.

Tekst: Gerrie Smit
Foto’s: Annet Bakker

Nieuwjaarsbijeenkomst 2015




Kerstavond 15 december  2014

Op het programma van deze avond staat een gedicht:

Laten we “Samen”

Samen proberen
onze lichtjes 
te laten schijnen

Leren elkaar 
helpende handen 
te reiken

Rondom ons 
de vrede bewaken

Om “samen”
deze wereld
een stukje beter te maken!

We krijgen allemaal een drankje aangeboden en daarna opent
voorzitter Nelly Muysson  deze avond met de woorden:
‘Kerst is het feest van het licht’ en daarna steekt ze de kaars aan.

Bij het ontsteken van de kerstkaars

Als de donkere nacht van ’t verdriet om ’t verlies
je overvalt als een overval

Als je in je levensboot alleen verder moet,
beroofd van wie jouw liefste en warmste licht was

Dan word je zoeker naar licht en troost,
tastend als een blinde, beroofd van licht

Als je liefste licht sterft, sterf je mee
en word je ondergedompeld
in ’t donkere water van ’t verdriet

Als die dingen gebeuren, ontsteek dan dit licht,
omdat ons beloofd is
dat de nacht zal overgaan in troostend ochtendlicht

Jens Declercq

De dames van “De Korenaar”, o.l.v. Liesbeth van Hoffen en met pianobegeleiding van Liesbeth Wildeveld zingen:
 ‘Italiaans kerstlied’ uit Napels, ‘If I planted a garden’ van Sally DeFord en ‘Born is the Light of the world’ van Sally De Ford

De heer Lamain legt ons uit wat we gaan eten. 
Er staat een buffet met 4 stamppotten: boerenkool, hutspot, hachee en bruine bonen. Verschillende soorten vlees: gehaktballen, rookworst en saucijsjes 
en toevoegingen als zilveruitjes, komkommer, augurk, haring, enz.
We eten er allemaal lekker van.

Grietje vertelt het kerstverhaal:  ‘Het kersthol’ van Mies Bouhuys .

Het koor zingt:
‘Zu Bethlehem geboren’ van Friedrich von Spee, ‘Peace, Peace, Peace’ van Sally DeFord  en ‘I’m dreaming of a white Christmas’ van Irving Berlin.

Pauze met een drankje

Dessert.

Phia leest een verhaal voor van Bert Uil over Appie en Geeske Stainhoes: 
‘Het aiwege dieet’.

Het koor zingt:
‘All the Angels Sing’,van Megan M. Schultz  ‘Freedom Song’ vrij naar Brahms en 
‘In donk’re Nacht/Stille Nacht’

We krijgen allemaal nog een kop koffie en dan wordt de avond besloten met het samen zingen van ‘Ere zij God’.

Het bestuur wenst iedereen fijne dagen.

De dames van het koor krijgen allemaal een potje kerstgelei van Meinardi.

Een fijne kerstavond.

Foto’s: Barbara Beekes
Verslag: Gerrie Smit

VVN Kerst 2014



Afdelingsavond van 19 november 2014

Deze avond stond in het teken van de Cliniclowns. Eeuwe Broersma, ambassadeur in de provincie Groningen, gaf een lezing over het werk van de organisatie.
De Cliniclowns zijn begonnen in Amerika. In de jaren zestig was daar een arts in opleiding, Patch Adams, die bij zijn werk een rode neus opzette. Hij vond dat de gezondheidszorg meer omvatte dan alleen ziektebeelden en medicatie. Plezier is het visitekaartje van de Cliniclowns: het doel is om zieke kinderen even uit hun ziekte te laten komen en weer kind te laten zijn.
In Nederland werden de Cliniclowns eind jaren tachtig opgericht. Professor Voûte, kinderoncoloog van het Emma kinderziekenhuis in Amsterdam en ook oprichter van Kika, was hiervan de grote drijfveer. Ruim 90.000 kinderen worden jaarlijks bezocht door de cliniclowns. De organisatie heeft op dit moment 67 betaalde clowns in dienst; verder is er een directie en zijn er 40 kantoormedewerkers en een groot aantal vrijwilligers. 

Je wordt niet zo maar clown. Een theaterachtergrond en een pedagogische opleiding zijn vereist. Je treedt vaak op als duo en het werk wordt betaald. 
Als clown moet je goede contactuele eigenschappen hebben. Je moet goed kunnen improviseren en een veelzijdig clownstalent hebben. Vaak zijn de mensen al acteur. Iedere clown treedt niet vaker dan driemaal per week op, dit om automatisme te voorkomen. De organisatie heeft een eigen academie waar clowns worden opgeleid.

Een tehuis, ziekenhuis of school hoeft niets te betalen als de cliniclowns komen optreden. Alles wordt betaald door de Cliniclowns zelf. De organisatie krijgt zijn geld van donaties en sponsoring en uit acties, gehouden door scholen, bedrijven, verenigingen en particulieren. Ook wordt er geen subsidie van overheidsinstanties ontvangen. 
De organisatie heeft geen jaarlijkse collecte aan de deur, maar dat wil niet zeggen dat er nooit wordt aangebeld voor de Cliniclowns. 

De Cliniclowns zijn actief op vele manieren: 

De Clowns op bezoek. 
De clowns bezoeken regelmatig de kinderafdelingen van de ziekenhuizen. Alle kinderen krijgen een persoonlijk bezoek aan het bed en de clowns (die meestal als duo optreden) improviseren bij de act op de reacties van het kind. 
Verder gaan zij naar  kinderhospices, gehandicapten-instellingen en revalidatiecentra. 

De speelkoffer
In alle ziekenhuizen staat er op de kinderafdeling een grote speelkoffer. Hierin bevinden zich in alle laatjes en kastjes allerlei verrassende dingen voor de kinderen. Deze speelkoffers zijn er gekomen door sponsoring van één van de grote sponsorloterijen die we in Nederland hebben. 

Scholentour
Soms worden MLK en ZMLK scholen bezocht. In plaats van les hebben de kinderen de hele dag de cliniclowns op bezoek en gaan ze met elkaar leuke activiteiten doen. 

Circus Boemtata
De organisatie Cliniclowns beschikt over een grote circustent met acrobaten. Deze tent zet men op in verschillende plaatsen in Nederland. Vanuit de instellingen uit de omgeving komen de kinderen naar de tent. In de tenten er omheen worden er in kleinere groepen activiteiten gehouden. Aan het eind van de dag wordt er een voorstelling gegeven.

De webcam-contact-clown. 
Zieke kinderen kunnen via de webcam contact krijgen met een clown. Ze krijgen dan een wachtwoord dat ze nooit mogen doorgeven aan anderen. Het is een gesloten internetsysteem waar anderen niet op kunnen komen zodat het veilig is voor het kind. Via de huisarts kan dit worden aangevraagd. 

Cliniclown-huis  
In Amersfoort staat een huis waar kinderen met een speciale wens een bezoek kunnen brengen. Het huis zit vol verrassingen. Niets is normaal en men moet zelf ontdekken hoe men in andere ruimtes moet komen.

We hebben heel veel gehoord deze avond, en teveel om te beschrijven. 
Als u meer wilt lezen en zien over de Cliniclowns kunt u hun website bezoeken. 
Ga dan naar http://www.cliniclowns.nl      
 
Grietje Katuin bedankt Eeuwe Broersma voor zijn verhaal over deze geweldige organisatie.


Tekst: Gé Algera
Foto’s: Barbara Beekes


Afd.avond 11-2014






Afdelingsavond 22 oktober 2014



Wie had gedacht dat we op deze avond een schoenendemonstratie te zien zouden krijgen werd misschien een beetje teleurgesteld. Erik Schutrups uit Exloo gaf een leerzame lezing met Power Point demonstratie van het bedrijf van hem en zijn broer. Hun opa is in 1923 begonnen met een schoenmakerij en zadelmakerij en in de loop der jaren zijn die uitgegroeid  tot een gespecialiseerd bedrijf dat schoenen verkoopt voor alle soorten voeten, hoe moeilijk dat ook kan zijn. Naast de verkoop van schoenen herbergt het bedrijf een afdeling fysiotherapie, pedologie, pedicure, orthopedie en een wellness-afdeling, waarop men op afspraak een complete pedicure-  en voetmassagebehandeling kan krijgen.

Heeft men voetproblemen en is het moeilijk een goede schoen te vinden dan kan men eerst een onderzoek laten doen om te kijken waar de schoen wringt. Dat onderzoek begint al als de klant naar de onderzoeksruimte loopt. 
Erik Schutrups vertelt hoe dat gaat: “Ik let op het geluid dat ze maken als ze achter me aan lopen en ik kijk naar hun loopgedrag door ze voor me te laten lopen. Ook laten we de klant lopen op een runbaan. We letten niet alleen op de voeten maar kijken ook naar het totaalbeeld van het lichaam. We kijken bijvoorbeeld of de benen even lang zijn. Als dat niet zo is hangen heup en schouder van het kortere been wat omlaag. Ook de oren zijn dan niet op dezelfde hoogte.” 
Op een foto was duidelijk zien hoe de verhoudingen lagen bij dit probleem. Rugklachten kunnen het gevolg zijn. Die kunnen dan met enige aanpassingen in of aan de schoen en met fysiotherapie meestal verholpen worden. 
Verder worden de gedragen schoenen zelf goed bekeken: waar zitten de slijtageplekken en hoe kunnen die ontstaan zijn. Hieruit kan veel informatie gehaald worden over het loopgedrag en de stand van de voet van de klant. Er zijn 126 voettypes, elk met zijn speciale kenmerken en problemen.

We kregen uitleg en voorbeelden van verschillende problemen die men kan hebben aan de voeten. Zoals bij reuma waarbij tenen vergroeid zijn en over elkaar liggen. Deze voeten hebben een speciaal zacht voetbed nodig  De grote tenen die naar binnen zijn gaan staan veroorzaken een knobbel aan de zijkant. Hielspoor is een probleem van de pezen in de voet als gevolg van overbelasting en verkeerde voetstand. Een achillespeesontsteking komt veel bij sportmensen voor. Vaak ligt de oorzaak bij te kleine sportschoenen.
Er zijn veel andere voetproblemen zoals platvoeten, doorgezakte voorvoeten, kalknagels, ingegroeide nagels. Ook diabetes kan problemen aan de voeten veroorzaken. 
Erik vertelde bij alle klachten welke aanpassingen er mogelijk waren. Een operatie aan de voeten is in veelgevallen geen succes en wordt niet veel gedaan tenzij het strikt noodzakelijk is. Aangepaste schoenen geven meestal een beter resultaat. Deze worden gemaakt in hun eigen werkplaats.

Het bedrijf doet verder mee aan het onderzoekproject “Feet for life”. In samenwerking met de  Hanzehogeschool (afdeling sport en fysiotherapie), sportacademie ALO in Groningen, UMCG (afdeling bewegingswetenschappen) worden alle studenten onderzocht op de relatie tussen voettype en het ontstaan van blessures in voeten en knieën. 
Schutrups heeft connecties met enkele betaalde voetbalclubs zoals FC Groningen, Emmen, Heracles en met andere sportclubs die hun leden met klachten naar hen verwijzen. Klanten komen uit het hele land naar Exloo. Het bedrijf organiseert evenementen in Exloo zoals golfdagen, fietsdagen en ATB toertochten gecombineerd met een hardloopwedstrijd. 
Op 19 oktober werd The Caveman Challenge rondom Exloo georganiseerd. Allerlei obstakels zoals waterbakken, klimmuren, tijgerbanen en glijbanen waren  neergezet waarlangs groepen en individuele deelnemers in een zo kort mogelijke tijd verschillende afstanden van 6,66 km (duivelsgetal), 13,3 km (ongeluksgetal) of 18,7 km (naar het zwaarste biertje) konden afleggen. En wie het overdag nog niet spannend genoeg vond kon de nacht tevoren nog een nightrun over 6,66 km doen. Deze evenementen worden niet alleen georganiseerd als promotie voor het bedrijf maar ook om Exloo en de provincie Drenthe eens op een andere manier op de kaart te zetten.

Een interessante en leerzame avond voor ons allemaal. En Erik Schutrups nodigde ons uit om met een groep eens bij het bedrijf  te komen kijken. 

Verslag:
Gé Algera. 

Foto’s:
Barbara Beekes

afd 10-2014



Afdelingavond 22 september 2014

Deze avond werd verzorgd door Maria Bonten uit Limburg. Voor ze de lezing over Rozen en Geuren begon gaf ze een kleine uiteenzetting over haar andere werkzaamheden. Zij heeft een historisch toeristenbureau en verzorgt veel excursies en lezingen in Limburg voor toeristen en bedrijven.

Zo heeft ze het onderwerp “Kiekjes uit de oude doos”. Dat gaat over streekdracht en sieraden De klederdrachten in Limburg verschillen erg met die in andere delen van het land. Ook de sieraden zijn anders. Bloedkralen bijvoorbeeld zag je niet in Limburg.

“Dames met Klasse uit Thorn”. Vanaf 1300 tot 1700 hadden de stiftdames en de abdis het voor het zeggen in Thorn. Ook de geestelijken moesten verantwoording afleggen aan de abdis Prinses Allegonda. De stiftdames waren allemaal van adel. Overdag woonden ze in hun eigen huis in Thorn, maar ‘s nachts sliepen ze in de slaapzaal van het klooster. Zij mochten ook trouwen maar moesten dan wel ergens anders gaan wonen.

Na deze korte introductie ging Maria over op het onderwerp van de avond: “Rozen en Geuren”.
Parfums zijn al eeuwen bekend. Zelfs bij de Romeinen en Grieken werd al veel parfum gebruikt in de stoombaden en in de badhuizen.
Parfum wordt uit verschillende soorten bloemen gemaakt. Zo zijn er de rozenparfums.
De Meiroos en de Bulgaarse roos zijn de beste soorten om een goed parfum van te maken.  Lelietjes van dalen, jasmijn, sering en lavendel zijn ook geschikt. Bekend zijn de grote lavendelakkers in Grasse in Frankrijk. In Bulgarije is een grote rozenvallei, waar de Bulgaarse roos wordt gekweekt. Verder noemde ze de tuinen van Alhambra in Spanje en Marakesch in Marokko.

De grondstoffen die nodig zijn voor het maken van parfum zijn erg duur. Er is 6 ton bloemen nodig om 1 kilo Abslue te verkrijgen  Dit kost tussen de €5000 en  €10.000 . Vanwege deze hoge kosten worden er veel parfums gemaakt op synthetische basis.
Het kost veel tijd om een goed bouquet samen te stellen. De parfumeur, neus genaamd, mixt de geuren bij elkaar om tot een lekker parfum te komen. De neuzen worden opgeleid in Versailles.

De beleving van de geur van de parfum is voor iedereen weer anders. Die hangt ook af van de bijbehorende lichaamsgeuren. Wat de een als een lekkere geur ervaart kan voor de ander wel eens helemaal geen lekkere geur zijn.
Op puberleeftijd kan men het beste de lekkere geuren ruiken.

Bekende dierlijke grondstoffen voor parfum zijn: musk  van het muskushert uit Marakesch,
amber van de potvis, castoreum van de beverrat en civet van de kat.
Er zijn verschillende geurfamilies: citrus, bloemengeuren, oosterse geuren (deze zijn zwaarder), cypre - fantasiegeuren, mannengeuren (geen parfum maar eau-de-toiletgeur) en de houtachtigen.

Maria vertelde enkele verhalen en anekdotes over vrouwen van vorsten en keizers die zich met parfum maken bezig hielden. De eerste vrouw van Napoleon was hier een van. Zij maakte  parfum van rozen en werd ook wel de rozenkeizerin genoemd. Shalima parfum werd genoemd naar de vrouw van de grootmongool Sja Jahan  uit India.  In Frankrijk was het Catharina de Medici die daar de parfum introduceerde.

De bekendste parfumvrouw van de vorige eeuw is Coco Chanel  Haar parfum “Chanel nr 5” is het bekendst. Dit wordt gemaakt van jasmijn uit Grasse. De jasmijn wordt voor zonsopgang geplukt omdat dan de geur het best is.

Om parfum goed en lang te kunnen ruiken kan men het beste het parfum in de ruimte spuiten en daar dan doorheen lopen. We kregen hiervan een kleine demonstratie bij een van onze leden. In de pauze konden we verschillende parfums ruiken en kregen we Channel nr. 5 opgespoten. De meeste dames gingen geurend naar huis. Het was een leerzame en gezellige avond.

Grietje sloot af met een toepasselijk gedicht genaamd “Rosaria”.


Gé Algera: tekst.

Annet Bakker: foto’s.

Afdelingsavond 09-2014




Koffieochtend 14 mei 2014

De laatste bijeenkomst van onze afdeling van dit seizoen stond in het teken van de Zonnebloem. Cedric v/d Berg, districtmanager van Drenthe en Groningen, vertelde ons over de organisatie. 
Alex van Wayenburg startte in 1945 het programma “Radioziekenbezoek de Zonnebloem”. Zijn ideaal was een samenleving met plaats voor iedereen, of je nu gezond of ziek bent. Zodat niemand aan huis gekluisterd hoeft te zijn, of een eenzaam leven hoeft te leiden.

Veel Nederlanders deelden dat ideaal.  En zo werd op 17 januari 1949 de Zonnebloem opgericht.  Al snel kwamen er overal in het land afdelingen. De katholieke kerk was daarbij de gangmaker. 
Inmiddels bestaat de Zonnebloem 65 jaar. Het ideaal is nog het steeds hetzelfde, maar men richt zich nu niet meer alleen op de katholieke samenleving.  De Zonnebloem is toegankelijk voor alle mensen, ongeacht hun geloofsachtergrond. 
De overheid geeft geen subsidie en dus moet men het geld van donateurs en sponsoren krijgen.  De onkosten van vrijwilligers die mee gaan op vakantie om te helpen worden door de organisatie betaald. Die komen niet voor rekening van de deelnemers.

De Zonnebloem heeft een nieuwe slogan: “Er kan zoveel meer dan je denkt”. 
Met deze slogan worden vanuit de wens en behoefte van deelnemers  allerlei activiteiten ontplooid. Wensen die men niet voor mogelijk houdt worden toch vervuld. Zo heeft de organisatie een  aangepaste luchtballon waarmee de deelnemers de lucht in kunnen. Er zijn speciale strandrolstoelen waarmee men over het strand kan rijden.  In samenwerking met de organisatie Welzorg zijn er speciale auto’s  te huur, waar een rolstoel in kan. Zo kunnen deelnemers overal komen waar ze naar toe willen.  
Mensen die behoefte hebben aan een bezoek worden in contact gebracht met een vrijwilliger. Vooraf wordt er een intakegesprek gehouden om te zien wat het beste voor de deelnemer is. Men gaat dan een vrijwilliger koppelen aan de deelnemer die het beste bij hem of haar past. 

Omdat bij iedereen de vakantiewensen anders zijn organiseert de Zonnebloem verschillende soorten vakanties zowel in  binnen-  als in buitenland.  Er zijn meer aanvragen voor vakantie dan plaatsen zodat er altijd mensen teleurgesteld moeten worden. Ook heeft men overleg met andere organisaties die vakanties organiseren voor mensen met een handicap om te voorkomen dat sommigen twee keer op vakantie gaan en daardoor anderen niet mee kunnen.

Grietje bedankt Cedric v/d Berg voor zijn mooie lezing en overhandigd hem een attentie. 

Grietje sluit af met een gedicht van Bert Uil. Dit gedicht sluit mooi aan over wat we gehoord hebben.

Waineg-Veul!

t Kost nait zoveul aine n glimlach te schenken, 
Of joen haand op te steken veur n vrundelke grout.
Zokswat ken opains de zunne doun schienen,
In t haart van n mens, dij je zomor ais zain.

t Kost nait zoveul om n haand oet te steken,
Om n aander  behulpzoam te wezen.
n Dankboare blik is voak de beloning,
Al was de muite veur joe mor klaain.

t Kost nait zoveul om joen haart wat te open,
Veur de mens om joe tou mit zien vreugd of verdraait.
Wees bliede dat je zokswat doun kennen veur n aander,
Of is dij aander joen noaste soms nait?

t Kost mor hail waineg, n arm om n scholder,
Of allennig mor n zaachte drok van n haand.
t Is voak veur dij aander,of hai of zai even 
In n klaain stukje paradies is beland.

t Kost toch zo waineg om n aander te geven
Zokswat je zulf ook zo stommegroag  kriegen .
Laifde! Allenneg deur dat weg te schenken,
Krieg je terogge, meer als je op kinnen drinken.

O, dij vrundelijke glimlach, dat eefkes grouten,
Dij aarm om dij scholder, de hulp dij ie boden,
t Kost alderdeegs bie elkoar toch zo waineg, 
Mor in wezen is t ongeleuveg zo groot.

Zonnebloem mei 2014




Afdelingsavond van 16 april 2014

De handwerken en de creatieve stukken van onze handwerkclub, die naar de Expositie van handwerken en andere creatieve uitingen in Sappemeer zijn geweest op 9 en 10 april, zijn op deze avond tentoongesteld, zodat ook degenen die daar niet zijn geweest, ze nu nog kunnen bekijken.

Deze avond stond in het teken van de KNRM, de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij. De heer Jans Blok was gekomen om ons iets te vertellen over de werkzaamheden bij de reddingsbrigade.

Er werd een film getoond waarin de geschiedenis en de werkzaamheden van de reddingsmaatschappij te zien waren. In 1824 werd de maatschappij opgericht. De KNRM heeft sinds de oprichting gekozen het reddingswerk zelfstandig en ongesubsidieerd uit te voeren met professioneel opgeleide vrijwilligers. De exploitatie wordt gedekt door bijdragen van donateurs, giften, en door het verkrijgen van erfenissen. 

De reddingswerkers, opstappers genaamd, zijn 24 uur per dag beschikbaar om in noodgevallen zo snel mogelijk uit te kunnen varen. Een gefortuneerde familie heeft de KNRM drie reddingsboten geschonken. Men heeft als dank deze boten genoemd naar de schenkers. 
De hulp is kosteloos en er wordt ook achteraf geen rekening naar de hulpvragers gestuurd. Vaak wordt er wel door de geholpen mensen in nood een vrijwillige bijdrage gedoneerd. 

Zeevarenden op alle wereldzeeën kunnen voor medisch advies terecht bij Radio Medische Dienst (RMD). Ongeveer 700 keer per jaar wordt er advies gevraagd van de doktersdienst. Artsen met kennis van de zeevaart staan stuurlieden met raad en daad terzijde.

Niet alleen op zee doet de reddingsmaatschappij zijn werk. ’s Zomers worden er op de waddeneilanden  Lifegards ingezet om tijdens de vakantieweken toezicht te houden op de strandbezoekers. Er wordt per jaar in ongeveer 1000 gevallen hulp verleend aan badgasten die gewond zijn geraakt of in zee in moeilijkheden zijn geraakt. 

De leden van de reddingsbrigade moeten een zware en gedegen opleiding volgen om als vrijwilliger bij de organisatie te mogen werken. De vrijwilligers moeten een reanimatiediploma van de EHBO hebben en als marconist kunnen werken. In Den Oever wordt de vrijwilligers geleerd hoe ze kunnen ontsnappen uit een gekapseisd schip. En iedereen moet een reddingsboot kunnen besturen. Als training worden er regelmatig oefeningen gehouden.

Als een vrijwilliger 70 jaar wordt moet hij verplicht stoppen als opstapper. Veel van deze 70-jarigen gaan daarna lezingen geven over het werk van de KNRM. 

Na afloop bedankte Nelly Muysson de heer Blok voor zijn interessante lezing, waarbij ze hem een envelop met inhoud overhandigde. 

Gé Algera 

Foto’s: Barbara Beekes 

april 2014




Afdelingsavond 19 maart 2014

De avond stond in het teken van de mode.
Grietje opende de avond met een gedicht over de mode.

MODE, MODE, MODE
Draag jij nu nog een rokje?        
Een broek is nu echt in.
Ik heb een heel kort jasje       
Jij een tot aan je kin
Mode, mode, mode•••
Is dat nu wel oké
Ik doe er wel aan mee   
He jij daar
Ik heb een vraag           
Is een jurk in de mode vandaag?
Ik had nu net een nieuwe broek    
Nu moet ik weer op zoek
Ik word er echt gek van       
Ik hou het niet meer bij
Mode, mode, mode••
Is dat wel iets voor mij

De zaal was goed gevuld met veel van onze leden; dat was ook wel de verwachting, want er was een modeshow. Damesmodezaak Heije Wubs uit Onstwedde presenteerde de nieuwe voorjaarscollectie. De zes mannequins liepen door de hele zaal om hun outfit te showen. De hoofdkleuren voor deze zomer zijn rood, mintgroen en blauw, gecombineerd met een zwarte, witte, beige of grijze broek of rok. Van ieder kledingstuk werd door de ladyspeaker verteld wat de bijzonderheden waren en werd de prijs genoemd. Voor een ieder van ons zat er wel iets tussen dat we zouden kunnen dragen. Ook de prijzen van de kledingstukken waren geschikt voor onze portemonnee. Het was een leuke afwisselende show.
Grietje eindigde weer met een gedicht over de mode.

Meedoen met mode?

Gillend van geluk.
Vertelt hij zijn geluk
Ik heb een nieuwe onderbroek
en ik kijk zuchtend op
Het is vast weer zo’ n Björn Borg
met een nieuwe print
Zo’n heel erg dure onderbroek
die ik beschamend vind
Hoeveel heb je er nu al?
zegt de ander vlug
IK heb er nu al 20,
gilt de ene terug
Showend loopt hij rond,
met zijn broek onder zijn kont
Maar showend is het niet bedoeld.
Nee, het is gewoon erg cool
En bukt hij even, ziet hij nie
Dat zijn broek intussen hangt
ergens rond zijn knie

De jongens hebben petjes met New York Yankees
Of met LA op hun kop
Terwijl de meisjes juist shirtjes hebben met DKNY erop
Paars is in de mode, oh nee toch rood en wit
Weetje wat ik aan heb? Gewoon iets wat lekker zit.  

Tekst: Gé Algera 
Foto’s: Barbara Beekes


Mode 19 maart 2014







Jaarvergadering Vrouwen van Nu Winschoten 24-02-14


Voorzitter Nelly Muysson opent de vergadering om half acht en gaat daarna in het kort het afgelopen verenigingsjaar door. Er zijn nu nog 181 leden, 4 gastleden en 1 donateur. Er is een prikbord in de zaal waarop de mededelingen worden geplaatst. Anje Kuiper krijgt een cadeautje omdat ze 3 jaar in de kascommissie heeft gezeten.

De toneelclub speelt:  “Wat doen we met moeder met de feestdagen?”
De dames lieten ons genieten en lachen door hun prachtige spel.
Gaat moeder met de feestdag naar de kinderen, naar een verzorgingstehuis of gaat ze naar haar kleindochter in Zwitserland? Moeder doet wat ze zelf wil!

Er is een mystery guest in de zaal. Dat blijkt de voorzitter van het landelijk bestuur van de NBvP te zijn: Tineke Luyendijk. Ze vertelde dat ze uit Middelburg komt, maar op 25 februari in Midwolda moet zijn voor de agrarische commissie. Bij Gasterij Smits is dinsdag 25 februari  2014 van 9.30 uur – 15.30 uur een studiedag: Lekker en genoeg-vroeger, nu en straks. Er wordt daar o.a. een korte presentatie gegeven over  FoodBattle door Judy Cerfontaine. Mensen gooien meer weg dan ze zelf denken. Door slim eten te kopen, te koken en te bewaren kun je gemakkelijk minder eten weggooien. Het doel van FoodBattle is voedselverspilling verminderen door consumenten bewuster te maken en concrete tips te geven bij het kopen, koken, bewaren en weggooien van voedsel.

In de jaarvergadering, na de eerste pauze, worden 2 nieuwe bestuursleden voorgesteld, nl. Harmina Bos en Els de Haas. Sophia Kuiper, die aftredend was, maar herkiesbaar, blijft nog 3 jaar in het bestuur.  Barbara Beekes neemt afscheid van het bestuur, maar blijft op de afdelingsavonden nog wel foto’s maken voor de website.Ze kreeg een breiboek als afscheidcadeau.

Het bestuur bestaat nu weer uit 7 personen.

Ook dit jaar werden er weer prachtige werkstukken verloot die gemaakt zijn door de dames van de Vrije handwerkgroep. De handwerken waren prachtig uitgestald op een tafel langs de wand. Er zijn veel lootjes verkocht dus kan er weer nieuw materiaal worden aangeschaft om  nieuwe werkstukken te maken voor het volgend jaar. De dames gaan ook zo nu en dan naar een workshop om nieuwe technieken te leren.

Verschillende commissies houden een 3-minutenpraatje.
Roelie de Haan – Vrije handwerkgroep; Corry Eising – Ziekencommissie; Marietje Jager – Felicitatiecommissie;  Hillie Klappe – Commissie Groen; Minie Horst – Bezoekcommissie; Hennie Smit – Fietsclub; Gea Blaauw – De Korenaar. Hennie Smit vertelde nog dat de fietsclub volgend  jaar 30 jaar bestaat.

Er werden 4 dames gehuldigd omdat ze 25 jaar lid zijn van de Vrouwen van Nu. Het zijn mevrouw  Baas-Hoogen Esch, mevrouw Langerhuizen-Kwak, mevrouw Drenth-van Gans en mevrouw de de Rooy-Kuiper. Ze kregen een briefopener met het Vrouwen van Nu logo.

De foto’s zijn gemaakt door Barbara Beekes


Jaarvergadering 022014




23 januari 2014  Afdelingsavond met Nieuwjaarsattractie

De eerste avond in januari is altijd een soort nieuwjaarsvisite met een hapje en een drankje. Na het voorlezen van de mededelingen, het lezen van de notulen door de secretaresse en de koffie met een kniepertje (het oude jaar is nu helemaal open, is helemaal ‘geweest’), worden de gasten van deze avond aangekondigd en voorgesteld: Gerrie van der Veen en Trijntje van der Scheer.

Ze treden op onder de naam: ‘Gewoon dichterbij!’ Gerrie van der Veen woont in Klazienaveen en begon 30 jaar geleden met muzikale optredens. Hij is zanger en toetsenist. Hij is P.R. medewerker bij de bibliotheek in Emmen.

Trijntje van der Scheer woont in Oosterhesselen en treedt al 25 jaar op als streekzangeres. Zij is te horen op meerdere Drentstalige CD’s. In de eerste pauze was er koffie met een nieuwjaarsrolletje.
Het jaar 2014 is nog opgerold en rolt zich langzaam uit tot het aan het eind weer plat is, dus het kniepertje.

Het Drentse duo verwelkomt ons met ‘Het heelal van je hart’ uit de film Turks Fruit.
Daarna gaan ze op vakantie met de ‘Simca 1000’ en dan zingen ze ‘Het is weer voorbij die mooie zomer’.
In het lied ‘De deur was lös en de kachel was an’ wachtte een jong meisje op een vriendje, maar helaas hij kwam niet.
Trijntje droeg een gedicht voor: ‘Ben je anders dan een ander’. Verder zongen ze nog: Comment ça va (in het Drents), Mijn zusje kreeg van Sinterklaas en een lied van John Lennon: Imagine.

In het Drents zongen ze: ‘Stel je veur’. De tekst staat onder dit verslag.
In de tweede pauze zijn er lekkere hapjes en drankjes.

Trijntje en Gerrie vervolgen daarna met: ‘’t Dörp woar ik woon’ en ‘Harlekino’ en daarna gaan ze op reis naar Italië (Bella Italia) en naar Spanje (Eviva Espagna).

Van Frank Sinatra zongen ze een liefdeslied waarop enkele dames gingen dansen. Bij het lied ‘Spiegelbeeld’ (Willeke Alberti) hadden ze de tekst veranderd in Spiegel-ei, gebakken ei, koek en ei.

Bij het lied de ‘Grote Beer’ mochten we oehaha meezingen.

Enkele dames mochten op het toneel komen en meezingen.
Als dank kregen ze een CD van het Duo.
De CD kon ook door iedereen worden gekocht.
Als afscheidslied zongen ze “De Roos”, het lied van Bette Middler en in het Gronings van Wia Buze.

Gerrie Smit


STEL JE VOOR

Stel je veur: de hemel                En stel je veur: gien grenzen,
bestiet veurgoed uut lucht.             gien volk of vaoderlaand.
Vrijheid van godsdienst             Dan is er ok gien vijaand,
en geleum is ’n vlucht                 dan kun je haand in haand.
En stel je veur, wij mensen             Ja, stel je veur, wij mensen,
gaon voor hier en nou.              vrolijk naost  mekaor.

refrein:

Da s wat de miesten  hopen, 
dat wil haost  iederien,
mar  giet ’t ooit gebeur’n   
ondanks die wens van elkenien    
 
En stel joe veur een wereld
zunder bezit of geld.
As arm en riek geliek bint
en iederien een held.
Ja, stel joe veur wij mens’n
als ien groot gezin.
               
refrein: